Archief voor cadeaubon

Hoe krijg je een digitale cadeaubon?

Posted in De Waan van de Dag, Vlugschriften with tags , , on 22/12/2014 by Pär Ongeluck

Stel: je behoort niet tot die klasse van mensen die op het einde van de maand niet weet hoeveel er die maand nu precies weer is bij gekomen op je rekening en je wil jezelf of iemand anders toch een cadeautje geven dat niet uit de Zeeman of de Aldi komt. Niet getreurd. Een beetje lef, een snuifje psychologisch doorzicht en het is zo gepiept. Jong, blond en vrouwelijk zijn helpt waarschijnlijk ook. Dat ondervond Kim Van Nieuwenhuize uit Oudenaarde vandaag nog. Zij trok haar stoute schoenen aan – het is niet duidelijk of het stiletto’s of pumps waren – en twitterde naar onze burgemeester:

Al 5 x op hotel geweest in Kortrijk (en woon half uur verderop) + kadoo verjaardag vrienden = tripje Kortrijk#geborenambassadeur

Blaaskaak Van Quickenborne – niet ongevoelig voor kontkruiperij en nooit te beroerd om uw en mijn centen uit te geven – reageerde prompt – asap! – en instigeerde schepen Byttebier om de deerne een digitale cadeaubon te bezorgen:

. Dank je ambassadeur. Schepen (actie Koen!) bezorgt je digitale cadeaubon. (cc )

Voila! Zo simpel kan het dus echt wel zijn!

Ter informatie van onze burgemeester nog dit: Koen Byttebier is in uw kabinet schepen van bevolking, personeel, burgerzaken, facility en administratieve vereenvoudiging. Heeft dus geen moer te maken met die cadeaubonnen … Altijd handig, zo’n burgemeester die niet weet welke schepen wat uitvoert. Zonder dank.

Advertenties

De cadeaubon is dood. Leve de cadeaubon!

Posted in Cijfers en Letters., Het Gouden Kalf, Persweeën., writers blog with tags , , on 17/12/2014 by Pär Ongeluck

Volgens zowel Het Laatste Nieuws (1) als het Nieuwsblad (2) wordt de Kortrijkse cadeaubon vervangen door een betaalkaart. Of, zoals dat men in hedendaags jargon noemt, een ‘gift card’. Dat kondigde het bestuur van de vzw Handelsdistrict Kortrijk gisteren aan, samen met de centrummanager. Oud nieuws eigenlijk want Kris Vanhee schreef een jaar geleden al in zijn krant dat dit zou gebeuren (3).

Volgens Dirk Vandenberghe, de auteur van het artikel dat vandaag in het Nieuwsblad verscheen, is het Handelsdistrict de ‘belangenvereniging van de handelaars in het stadscentrum’. Dat is niet helemaal correct. Het Handelsdistrict vertegenwoordigt slechts een deel van de handelaars in het stadscentrum; niet alle handelaars in het stadscentrum zijn aangesloten. Wat er in verband met dat Handelsdistrict in de reguliere pers ook nooit bij wordt verteld is dat het Handelsdistrict deels met belastingsgeld wordt gefinancierd. Met het geld van ALLE Kortrijkenaren, dus. Niet alleen met geld van de belanghebbende leden. Voor 2015 is een toelage van de Kortrijkse burger aan het BID (Business Improvement District, de roepnaam van het Handelsdistrict) van 205.000 euro voorzien. De derde bron van inkomsten van het Handelsdistrict zou het Gouden Kalf moeten zijn. Het is echter niet duidelijk of de overnemer van het winkelcentrum ook die verplichting mee heeft overgenomen. Een beetje meer transparantie op dat vlak zou zeker geen kwaad kunnen. Feit is wel dat het budget van het Handelsdistrict iets boven de 300.000 euro ligt. Dat moet ongeveer het bedrag zijn dat de Kortrijkse belastingbetaler betaalt, vermeerderd met de bijdragen van de Kortrijkse centrumhandelaars. Van de beloofde bijdrage van K in Kortrijk is geen spoor meer …

De Kortrijkse cadeaubon werd in 2010 ingevoerd. Volgens Nele Muylle, de centrummanager van Kortrijk, werden in vier jaar voor 3 miljoen euro van die cadeaubonnen verkocht. Journalisten nemen dat voor waar aan. Vragen niet hoeveel er per jaar van die bonnen aan de man werden gebracht, bijvoorbeeld. Vragen zeker niet hoeveel en waar die cadeaubonnen ondertussen werden verzilverd. Zij noteren enkel wat hen wordt voorgekauwd.

Volgens een persnota die de vroegere centrummanager Maarten Decramer op 5 december 2011 de wereld instuurde, waren er, één jaar na de lancering van de Kortrijkse cadeaubon, voor 645.000 euro aan cadeaubonnen aangekocht. Volgens Nele Muylle, de opvolgster van Decramer, kenden die ‘oude bonnen een terugval op vlak van gebruik”. Toch beweert zij dat er in de loop van die vier jaar voor 3 miljoen euro aan cadeaubonnen werden verkocht. Dat zou in jaar 2, 3 en 4 gemiddeld 785.000 euro per jaar betekenen. Dat is dus méér dan in het eerste jaar … Enige scepsis ten opzichte van de cijferdans van Nele lijkt mij niet ongepast.

Nog interessant om weten is dat die Kortrijkse cadeaubonnen – of ze nu van plastic zijn of van papier, maakt op zich niets uit – volgens diezelfde persnota van Decramer, voor 80% in het Gouden Kalf terechtkomen. Dat betekent dat er de voorbije jaren voor 2,4 miljoen euro naar de zaken in het winkelcentrum vloeide. En amper 600.000 euro – of een schamele 150.000 euro per jaar – naar de overgrote meerderheid van deelnemende handelaars daarbuiten. Eigenlijk is het nog minder want niet alle cadeaubons werden ingewisseld). De Kortrijkse cadeaubon is dan ook vooral een godsgeschenk voor de internationale ketens die het Gouden Kalf bevolken. Jammer genoeg was er weer in geen velden een journalist te bespeuren die daar eens wat vragen over stelde aan de bestuurders van het Handelsdistrict.

Volgens een studie die Deloitte in 2011 liet uitvoeren is de cadeaubon in België op zijn retour (4). Voornaamste oorzaken: de beperkte looptijd en de geringe inwisselbaarheid. Belgen geven de voorkeur aan cash onder de kerstboom (lees in dit verband ‘ook geen cadeau: de cadeaubon (1) en (2)’ op deze bladzijden). Veel van die cadeaubonnen blijven ook ongebruikt liggen. In 2010 schatte Deloitte het totaal aan ongebruikte cadeaubonnen op 70 miljoen euro. In 2011 was dat al opgelopen tot 140 miljoen euro. Die tendens wordt ook (ongewild) bevestigd door Maarten Decramer. Die stelde één jaar na de uitgifte van de eerste cadeaubon vast dat van die 650.000 euro uitgegeven cadeaubons er nog maar voor 432.000 ingewisseld was. Voor de verkopers van de cadeaubonnen is dat niet erg want zij hebben hun geld toch al binnen. Voor de consumenten is dat iets minder leuk want als zij zich niet haasten, zijn zij hun geld kwijt. Je zou dit een vorm van georganiseerde oplichting of diefstal kunnen noemen. Maar dat is uiteraard niet de zorg van de heren en dames van het Handelsdistrict. Het is ook helemaal niet duidelijk wat er gebeurt met het geld van die niet-geïncasseerde en vervallen cadeaubonnen. Op een kritische vraag van een journalist moeten wij in dit verband niet rekenen, vrees ik.

Niettegenstaande alle kritiek op het systeem van cadeaubonnen houdt het Handelsdistrict – uit conservatisme of dwaasheid, dat is niet duidelijk – krampachtig vast aan de Kortrijkse variant. Enkel de vorm veranderde. Een papieren bon werd een plastic kaartje. Hallelujah! Hoe innovatief! De modale consument heeft ondertussen een tweede of derde portefeuille nodig om al die badges, klanten- en betaalkaarten in op te bergen. Ring Shopping Noord heeft trouwens al 2 jaar dergelijke betaalkaarten in gebruik. Meer dan oude wijn in nieuwe zakken is die Kortrijkse cadeaubon dus niet. Daarnaast kunnen we enkel vaststellen dat de (lokale) pers niets meer is dan de kruiwagen van het beleid. Bedroevend.

(1) http://www.hln.be/regio/nieuws-uit-kortrijk/cadeaubon-werkt-als-betaalkaart-a2154731/

(2) http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20141216_01433226

(3) http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20131206_00875211

(4) http://weekend.knack.be/lifestyle/radar/cadeaubon-moet-onderdoen-voor-cash-geld/article-normal-491231.html

R.I.P. de Kortrijkse cadeaubon?

Posted in Het Gouden Kalf, Persweeën., Vlugschriften with tags , on 09/12/2013 by Pär Ongeluck

Volgens Kris Vanhee van de krant Het Nieuwsblad worden de Kortrijkse cadeaubonnen volgend jaar vervangen door een, o, hoe origineel, herlaadkaart (zie: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=dmf20131206_00875211). Enfin, dat is toch wat het BID en de stad Kortrijk zouden willen, volgens Vanhee. De Kortrijkse cadeaubon is een gewrocht – eerder een oubollig gedrocht – ontsproten aan de geest van voormalig centrummanager Maarten Decramer, dat eind 2010 in Kortrijk werd ingevoerd om de tanende verkoopcijfers bij de plaatselijke middenstand enigszins te remediëren; wat schromelijk mislukte want het waren vooral de ketens die in het Gouden Kalf zijn gevestigd, die van de cadeaubonnen profiteerden. Nu heet het, dixit Vanhee, dat ‘het systeem goed werkt en cadeaubonnen zijn nog altijd hip, maar de verwerking bezorgt te veel last’. Wie dat allemaal precies heeft gezegd komen we van Vanhee niet te weten. Misschien één of andere centrummanager, misschien een breedsprakerige kleinhandelaar, misschien een ontnuchterd politicus, wie weet een loslippige poetsvrouw? Wie zal het zeggen? Vanhee in ieder geval niet. Een beetje journalist – niet Vanhee, dus – zou op zijn minst toch hebben gevraagd hoe gigantisch dat succes van die Kortrijkse cadeaubon nu eigenlijk wel is. En hoeveel van die bonnen er werden uitgegeven, voor welk bedrag en waar die werden geïncasseerd. Helaas is dat voor de Kortrijkse journalist totaal onbelangrijke informatie. En dus moeten we het doen met de mededeling dat de cadeaubon, omwille van het omslachtige en niet gebruiksvriendelijke karakter ervan, wordt vervangen door een elektronische herlaadkaart. Dit systeem bestaat overigens al in het ‘oude’ Ring Shopping Noord, dat niet tot het BID behoort. Je portefeuille dreigt er wel mee – met die nieuwe cadeaukaarten erbij – nog wat dikker te worden. Overigens zijn cadeaubonnen – elektronisch of niet – gewoon passé. Alleen in Kortrijk dus nog hip.

Het Gebed van Sint-Maarten.

Posted in Het Gouden Kalf, Persweeën. with tags , , on 22/06/2011 by Pär Ongeluck

Het is bijna een wetmatigheid: om de zoveel weken of maanden laat men in de gesubsidieerde pers Maarten Decramer aan het woord. Maarten Decramer is de overbetaalde ‘centrummanager’ van het handelsdistrict Kortrijk die tot taak heeft het winkelhart van Kortrijk te promoten. Zijn loon wordt op de één of andere manier o.a. met gemeenschapsgeld betaald: Foruminvest zou een stuk van de werkingskosten moeten betalen (het is niet duidelijk of Foruminvest die verplichting ooit volledig is nagekomen en evenmin of de overnemer bereid is te betalen), de verplicht aangesloten leden van het winkelgebied hoesten een gedeelte op en tenslotte doet ook het stadsbestuur een ferme duit in de zak. Niet-handelaars worden niet beter van dat handelsdistrict maar dragen, ongeweten en ongewild, uit solidariteit wel onrechtstreeks bij in het loon van Maarten Decramer. In ruil voor uw en mijn bereidwilligheid verkondigt Maarten dan vol overtuiging de Blijde Boodschap. Vooral dan over het Gouden Kalf. Gezien de volkomen onkritische houding van de plaatselijke pers nemen onze krantenjongens die Blijde Boodschap dan klakkeloos over. Zo kon je vandaag op de weblog van Het Nieuwsblad het laatst toegevoegde hoofdstuk over de Kortrijkse Cadeaubonnen lezen.

Blijkbaar gaat het dus helemaal niet zo goed met die Kortrijkse cadeaubonnen. Daarom vind Maarten Decramer het nodig om ze eens extra in de schijnwerpers te plaatsen en zingt hij voor een volle perszaal – er was gratis drank – dat ‘de shoppingbonnen een groot succes zijn’. “Die krantenjongens maak je tóch álles wijs!”, weet Maarten en hij lardeert zijn goednieuwsshow met wat cijfers: ‘Sedert begin december vorig jaar is er voor 405.000 euro aan cadeaubonnen verkocht. Al meer dan 55 procent werd ingeruild en meer dan 120 handelszaken hebben intussen klanten met bonnen ontvangen. Het gaat om evenveel winkels binnen als buiten winkelcentrum K.’ Zoals iedereen weet, hebben krantenjongens een broertje dood aan cijfers en sommigen wordt het zelfs zwart voor de ogen maar dat laten zij niet blijken. Er ontstijgt een instemmend gemompel aan de verzamelde meute en hier en daar is, tussen het haastig gekriebel door, zelfs een bewonderend ‘oh’ of ‘ah’ te horen. “Dat hebben we dan toch weer mooi geflikt”, denkt Maarten en kijkt zijn publiek priemend aan. Om te vervolgen met: ‘Dit is een voorbeeld van een mooie samenwerking en een goede verdeling van het succes tussen K en alle andere handelaars uit het centrum.’ Maarten voelt dat hij zijn toehoorders nu volledig in zijn hand heeft en besluit triomfantelijk met: ‘In een volgende fase van het project hopen we om alle handelaars een elektronisch toestel te bezorgen of een programma op hun computer om zelf de cadeaubonnen te kunnen ontwaarden. Zo zal het systeem nog een stuk vlotter verlopen voor zowel klant als winkelier.’ Waarop de krantenjongens zich, helemaal murw geslagen door zoveel welsprekendheid maar toch oneindig dankbaar voor de voorgesneden kopij, met hervonden moed op de aangeboden drankjes en versnaperingen storten.

Maar zijn die cadeaubonnen eigenlijk wel zo’n succes als Decramer, Vermoere en andere krantenjongens ons voorspiegelen? Eind december heette het dat er ‘meer dan 10.000’ van die bonnen waren verkocht. Hoeveel er tot nu toe verkocht zijn, weten we niet. De krantenjongen van dienst vraagt het ook niet. Ziet dat niet als zijn opdracht, wellicht. We kunnen wel met zekerheid stellen dat het aanvankelijke succes toch wat afgekalfd is. Anders waren er, aan het tempo van december, nu al meer dan 70.000 verkocht.

Op 11 februari schreef die andere coryfee van het lokale nieuws, Kris Vanhee, dat er ‘ondertussen ruim 19.000 cadeaubonnen de deur uit waren gegaan’. (zie http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=HI3662CB) Dat had hij toen van diezelfde centrummanager, Maarten Decramer, die hem ook nog toevertrouwde dat al die bonnen samen een bedrag van 245.000 euro vertegenwoordigden. Januari volgde dus duidelijk de trend van december. Sinds februari gaat het echter bergaf met de Kortrijkse cadeaubonnen. Tussen februari en eind mei (of misschien zelfs halfweg juni) werden er amper nog voor 160.000 euro cadeaubonnen verpatst: tot en met mei 405.000 euro, volgens Maarten Decramer, minus de 245.000 euro die hij eind januari telde. Dat komt op een gemiddelde tegenwaarde van amper nog 40.000 euro per maand. Of, aan een waarde van 10 en 15 euro per bon, tussen de 2666 en 4000 bonnen per maand. In kringen van centrummanagers en krantenjongens noemt men dat misschien een ‘schot in de roos’ en een ‘ groot succes’, marketingjongens en economisten neigen bij zo’n spectaculaire daling meer naar een ‘debacle’, een ‘flop’ of een ‘prematuur einde’.

De vergelijking tussen het artikel van 11 februari, van de hand van meester Vanhee, en dat van vandaag, van Freddy Vermoere (zie http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=OV3BMMMJ), leert nog enkele andere zaken. Zo vertegenwoordigden de 19.000 bonnen van Decramer in februari allemaal samen 245.000 euro. Of gemiddeld 12,894 euro per bon. Hoeveel bonnen er nu verkocht zijn weten we niet. Decramer vertelt het niet uit eigen beweging en Vermoere ‘vergat’ het te vragen. Als ze ongeveer dezelfde waarde vertegenwoordigen van de bonnen uit de periode december tot en met januari dan zouden dat er (405.000 – 245.000=) 160.000 euro gedeeld door 12,894 euro per bon is gelijk aan 12.408,87 bonnen moeten zijn. Gedeeld door 4 maanden zijn dat er dus 3102,21 per maand. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat er hier iemand staat te liegen over een ‘groot succes’. En het is niet Vanhee of Vermoere deze keer…..

In februari toeterde Decramer nog dat de verdeling van de bonnen 30/70 was. 30% buiten het Gouden Kalf en 70% in het Gouden Kalf. Van de voor 245.000 euro aangekochte bonnen was op dat ogenblik nog maar 65.000 euro verzilverd. 30% van die 65.000 of 19.500 euro ging dus naar handelaars in het werkingsgebied buiten het winkelcentrum en de rest – 45.500 euro – reven vooral de ketens in het winkelcentrum binnen. Vandaag vertelt Decramer dat ongeveer 55% van die 405.000 euro verkochte bonnen al werd verzilverd. Dat is 222.750 euro. Dat is mogelijk. Ik wil het zelfs niet betwisten. Decramer voegt er nu wel aan toe dat even veel winkels binnen als buiten het winkelcentrum van die bonnen hebben geïncasseerd. Een zo goed als waardeloos gegeven waar je bij plaatselijke journalisten echter wel mee wegkomt. Maarten is wel zo slim om geen bedragen te vermelden. En Vermoere vraagt er, wegens een chronische migraine of zoiets – in ieder geval iets die hem het denken belet –  natuurlijk niet om. Als we dezelfde verdeling van december-januari nemen dan zou dat betekenen dat tot nu toe de ketens die in het Gouden Kalf gevestigd zijn, 159.925 euro van die bonnen binnensleepten en 62.825 euro ging dan naar de handelaars buiten het koopcentrum. Nog volgens Maarten genoten zo’n 120 winkels van die bonnen, gelijk verdeeld over het winkelcentrum en daarbuiten. Even snel hoofdrekenen leert dat die 60 handelaars buiten het koopcentrum gemiddeld zo’n 1047 euro aan bonnen incasseerden. Op zes maanden! Dat is amper 174,51 euro per maand! En dat noemt Maarten een groot succes?!? Overigens waren er volgens Decramer in februari 150 deelnemende handelaars (van de meer dan 1000 in ‘zijn’ handelsdistrict). Nu blijken er slechts 120 (versie Decramer van juni) van die 150 – of meer dan 1000, zo je wil – een klein graantje van die cadeaubonnen mee te pikken. En de verkoop ervan lijkt nu zelfs op een regelrecht fiasco af te stevenen.

En dan nog iets: in februari zemelde Decramer al dat ‘op de planning in de nabije toekomst nog de verdere automatisering van het hele systeem staat, het online aankopen van de cadeaubonnen, het deactiveren van de bonnen door de handelaars zelf en een automatische terugbetaling van de bonnen aan de handelaars.’ Vier maanden later orakelt hij:‘In een volgende fase van het project hopen we om alle handelaars een elektronisch toestel te bezorgen of een programma op hun computer om zelf de cadeaubonnen te kunnen ontwaarden. Zo zal het systeem nog een stuk vlotter verlopen voor zowel klant als winkelier.’ Wie een beetje kan lezen – leesniveau derde leerjaar volstaat – weet: we staan vandaag geen stap verder dan toen. Enkel ‘beroepsjournalisten’ zijn in staat om dat niet op te merken……

Het lijkt mij hoog tijd voor een algemene vergadering van dat handelsdistrict. Waarbij men dure Maarten eens stevig op de vingers tikt. Op zijn minst. Vermoere en andere Vanhee’s kunnen zich ondertussen, in plaats van Sint-Maarten te aanbidden,  misschien eens onledig houden met een kleine bevraging onder de handelaars buiten het koopcentrum. Wat zij van die cadeaubonnen vinden en zo. Dan maken zij zich uiteindelijk toch nog een beetje nuttig.