Archief voor december, 2015

Het korte lontje van Vincent.

Posted in Brood en spelen, Vlugschriften, writers blog with tags , , on 24/12/2015 by Pär Ongeluck

Feestvuurwerk is altijd al een klassieker geweest rond Kerstmis en Nieuwjaar. De schitterende kleuren en feestelijke knallen zijn een mooie manier om de komst van het nieuwe jaar in te luiden.

De voorbije jaren moest je voor het gebruik van vuurwerk echter eerst een toestemming van de stad verkrijgen. Dit zorgde ongewild voor heel wat administratieve rompslomp bij het aftellen van de dagen naar oudejaar. (1)

Feestvuurwerk is, anders dan men op de website van de stad Kortrijk beweert, in onze contreien helemaal geen traditie! Het is pas sedert een jaar of tien, vijftien dat dit idiote en onverantwoorde kuddegedrag uit Nederland alhier wordt nageaapt. Die ‘schitterende kleuren’ zijn misschien wel mooi maar voor sommige mensen is het toch hevig schrikken. Voor automobilisten is het zelfs ronduit gevaarlijk als zo’n lichtend spektakel zich in hun blikveld ontvouwt. En tegen die ‘feestelijke knallen’ kan je je al helemaal niet wapenen. Zeker kinderen niet. Over de invloed op dieren heb ik het hier nu even niet.

De motivering voor de liberalisering van het vuurwerk is zo mogelijk nog idioter en onsamenhangender dan Van Quickenborne zelf: omwille van de administratieve overlast die de aanvraag voor vuurwerk met zich meebracht, wordt het nu gewoon toegestaan. Zonder voorafgaandelijke toelating. Dat is een ordinaire leugen. Tot nu was zelf vuurwerk afsteken gewoon verboden. Punt. Je kon er als particulier niet eens een aanvraag voor doen. Aan het stadhuis zijn ook nooit wachtrijen geweest van mensen die een aanvraag wilden indienen om vuurwerk af te steken. Omdat men maar al te goed wist dat het verboden was. Het werd wel getolereerd. En dat was een totaal verkeerd signaal.

Als het om snelheid of alcohol in het verkeer gaat, prediken Vincent Van Quickenborne en zijn buddy’s van het schepencollege voor nultolerantie en repressieve maatregelen. Plassen in het openbaar levert een gemeentelijke administratieve sanctie op. Parkeren waar het niet mag eveneens. Asociaal gedrag gedoogt baljuw Van Quickenborne in zijn stad niet. Maar als het om vuurwerk afsteken gaat – vuurwerk combineert geluidsoverlast met visuele vervuiling – knijpt de man wel een oogje dicht, stelt dit stadsbestuur zich zelfs uiterst tolerant op. Meer zelfs: het maakt het via een gemeentelijk reglement mogelijk dat de burgers van deze stad zichzelf ernstig verwonden. Stimuleert het zelfs. Begrijpe wie kan. Dat er ieder jaar dankzij die o, zo leuke ‘traditie’ van Van Quickenborne zwaar gewonden vallen, daar maalt deze hypocriet niet om. De rapporten van veiligheid.nl spreken in dat verband nochtans boekdelen (2). Plezier gaat voor feestvarken Van Quickenborne echter boven alles. Hij is wel de laatste om zijn potentiële kiezers voor het hoofd te stoten. Dat de vader van Van Quickenborne arts is, maakt het alleen maar cynischer. Zou Van Quickenborne – of eender wie van de gemeenteraad die dit nieuwe reglement goedkeurde – enige verantwoordelijkheid willen opnemen als er straks iets vreselijk misloopt met dat vuurwerk? Ik denk, nee, ik weet wel zeker van niet. En nu maar hopen dat alles goed verloopt.

(1) http://www.kortrijk.be/winterinkortrijk/nieuws/nieuwe-regels-voor-feestvuurwerk

(2) https://www.veiligheid.nl/organisatie/over-veiligheidnl/publicaties

Advertenties

Kortrijk, Texas.

Posted in De Waan van de Dag, writers blog with tags , , , , , on 07/12/2015 by Pär Ongeluck

Kortrijk wordt niet voor niets het Texas of de Far West van Vlaanderen genoemd. Ter illustratie het recente, schandalige politieoptreden tegenover kinderen en het cynisme waarmee zowel de commissaris als de burgemeester dat optreden vergoelijken, of het oorverdovende en daarom ook bijzonder laffe en verontrustende stilzwijgen waarin de stadscoalitiepartners zich hullen in verband met diezelfde zaak. De 150.00 euro die de stad Kortrijk vangt om radicalisering te bestrijden, krijgt zo meteen wel een concrete, heel nuttige invulling: de (her)opvoeding van wat flikken en de voltallige stadscoalitie. Nieuw is dat soort gedrag evenwel niet. De wetteloosheid viert hier bij wijze van spreken al eeuwen hoogtij en de democratische rechtsstaat ligt op apegapen: gasboetes – een heel discutabele erfenis van de vorige coalitie – die met al te veel graagte door het huidige stadsbestuur nog verder werden uitgebreid; Parko, het autonoom gemeentebedrijf dat jarenlang niet eens een wettelijke basis had om de adressen van de eigenaars van voertuigen op te vragen maar zich, met medeweten van het stadsbestuur, niet te beroerd voelde om, desnoods via de rechtbank, uw geld te innen; bewakingscamera’s die geplaatst werden zonder voorafgaandelijke aangifte bij de privacycommissie; de shop&go sensoren die geen enkele juridische basis hebben, en zo zouden we nog een poosje kunnen doorgaan.

Twee andere inbreuken op de privacywetgeving, waar de oppositie en uiteraard ook de pers achteloos aan voorbijgingen:

Op de nieuwste betaalparking – Parking Haven – introduceerde schepen van immobiliteit Weydts camera’s met nummerplaatherkenning. Hiermee zouden de houders van een abonnement de parking zonder problemen vlotter kunnen in- en uitrijden. Weydts noemt het een experiment dat hij later ook wil uitbreiden naar de andere betaalparkings. Je kunt je de vraag stellen of het wel nodig is om in tijden van besparingen in ongetwijfeld dure speelgoedjes te investeren. Parko en Weydts vinden van wel. Het is mij niet duidelijk waar de eventuele winst zit, maar dat zal waarschijnlijk wel aan mij liggen. Veel fundamenteler is de vraag of zo’n camera’s met nummerplaatherkenning wel op die manier mogen gebruikt worden. Parko heeft de camera’s in ieder geval niet bij de Privacycommissie gemeld en beschikt dus ook niet over een toelating om ze te gebruiken. Weydts en consoorten vinden dat niet nodig, voelen zich boven de wet verheven. Het is overigens niet de eerste keer dat de stad Kortrijk op dat vlak blundert. Integendeel! Het lijkt wel deel uit e maken van het Kortrijks bestuurs-DNA. Met al die juristen die de stadsdiensten en het stadsbestuur bevolken, kan je moeilijk van dwaasheid spreken. Het moet dus wel slechte wil zijn. Een andere mogelijkheid is er niet.

In de stadskrant van vorige maand viel dan weer volgend berichtje te lezen: ‘Sinds kort brengt De Streekkrant een wekelijks verslag uit van de geboorten, huwelijken en overlijdens in Kortrijk. Dat gebeurt op basis van gegevens die het stadsbestuur verstrekt. Het is echter wel zo dat iedereen de publicatie van gegevens over zichzelf kan verhinderen door een seintje te geven aan het stadsbestuur’. In feite is die heel eenvoudig en duidelijk: de privacy is in beginsel heilig en enkel in welbepaalde, bij wet omschreven gevallen, kan daarvan worden afgeweken. Artikel 6 van het Koninklijk besluit betreffende het verkrijgen van informatie uit de bevolkingsregisters en uit het vreemdelingenregister van 16 juli 1992 laat in dit verband niets aan de verbeelding over: geen enkele lijst van personen ingeschreven in de registers mag aan derden worden verstrekt. Omwille van de goede verstandhouding met de pers – vriendjespolitiek, dus; een andere naam is hier niet voor – draaien Van Quickenborne en zijn trawanten de zaken totaal ten onrechte om en vegen zij de vloer aan met de wet op de privacy: als je niet wil dat je naam in De Streekkrant verschijnt, kan je daar bij het stadsbestuur tegen protesteren. Van Quickenborne en co gedragen zich steeds meer als de verlicht despoot die hen voorafging. ‘Macht corrumpeert’, schreef Lord Acton in 1887. Zijn vaststelling heeft nog niets aan waarde ingeboet.