Eigen lof stinkt.

De manier waarop de stadscoalitie zichzelf op de borst klopt en het eigen beleid bewierookt, begint zo langzamerhand potsierlijke, ja, zelfs stuitende dimensies aan te nemen. Als we het heilige Twittergenootschap – maar ook de geaccrediteerde pers – mogen geloven, is Kortrijk, dankzij het stadsbestuur uiteraard, zowaar het paradijs op aarde; kritische stemmen worden of simpelweg doodgezwegen of bedolven onder een lawine van – misschien goedbedoeld maar totaal misplaatst, weinig realistisch, positivisme. Een paar honderd jaar geleden wist Voltaire het wel: ‘de trots der kleinen bestaat uit altijd over zichzelf te praten; de trots der groten uit nooit over zichzelf te praten’. Afgaande op het lawaai dat dit narcistische stadsbestuur op de sociale media en in de (lokale) pers maakt, hebben we in Kortrijk wel een heeeeel klein bestuur.

Neem nu die formidabele vijfjarenbegroting waar het stadsbestuur – en bijgevolg dus ook de lokale pers – zo extreem lyrisch over doet (zie: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20131129_00863067). ‘Wij zijn een investeringscoalitie!’ loeien Van Quickenborne, De Coene, Byttebier, Herrewyn en hun blinde adepten. Uiteraard is er in geen 100 kilometer een persmuskiet te bespeuren die zich afvraagt of dat nu een goeie of een slechte zaak is, zo’n ‘investeringscoalitie’. Het belangrijkste voor hen is dat de koffie sterk genoeg is en de frisdrank niet lauw. Als het een beetje goed klinkt, is het al dik in orde. Gelukkig is er in Kortrijk nog iemand als Frans Lavaert die al eens wat vraagtekens plaatst bij die financiële goocheltrucjes van de tripartite (zie: Kortrijkwatcher.be). Overigens moet men die meerjarenbegroting ook niet al te ernstig nemen. Een begroting is niets meer dan een verzameling wilde en minder wilde plannen van een (stads)bestuur, met daar een prijskaartje op gekleefd. Wat werkelijk telt zijn de rekeningen. En rekenen en tellen, tja, daar zijn politici niet echt meesters in; als het niet om hun eigen centen gaat, tenminste. Politici hebben daarnaast de vervelende eigenschap dat zij de verwachte uitgaven systematisch te laag inschatten en de geschatte inkomsten te hoog, waardoor er zich slag om slinger een budgetwijziging opdringt. Nooit in positieve zin, welteverstaan. Om de leuze van de politiezone VLAS te parafraseren: politici zijn mensen die zeggen wat zij niet doen en niet zeggen wat zij wel doen. De huidige tripartite vormt daar geen uitzondering op.

Ter illustratie de cijfers over de ‘investeringen’ waar dit bestuur zo luid over toetert: bij de opmaak van de begroting 2013 werden die begroot op 20.637.227 euro. Bij de eerste begrotingswijziging ging daar al 979.591 euro af. Bij de laatste begrotingswijziging verminderde het stadsbestuur die met nog eens 215.564 euro (totaal: een daling van de investeringen met 1.195.155 euro). Dàt bedoelen socialisten, liberalen en Vlamen dus met een ‘investeringscoalitie’! Nog wat cijfers die tot nadenken stemmen: ten opzichte van de oorspronkelijke begroting werden de uitgaven al met 845.478 euro onderschat en de inkomsten met 327.994 euro overschat; een rekenfoutje van 1.173.472 euro. Dat moet u thuis eens proberen; de deurwaarder slaat zijn tenten in uw voortuin op.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.