Archief voor augustus, 2013

Verplichte lectuur.

Posted in Vlugschriften with tags , , on 18/08/2013 by Pär Ongeluck

Mijn welgemeende excuses omdat ik deze nieuwe (maar vooral goeie) blog nog niet eerder onder de aandacht van de lezers bracht: http://burgerlijkeburger.wordpress.com/. Ter verdediging wil ik wel opmerken dat ik voor de reactie van Peter Lombaerts op een stukje alhier niet eens van het bestaan van de ‘burgerlijkeburger’ op de hoogte was. Als ‘succes’ niet zo verrekte burgerlijk was, wenste ik het de ‘burgerlijkeburger’ zeker in ruime mate toe.

Advertenties

NIMBY!

Posted in writers blog with tags , , , , , on 17/08/2013 by Pär Ongeluck

Op de website van Het Nieuwsblad staat een artikeltje van de hand van onderzoeksjournalist Kris Vanhee over de mogelijke bouw van een appartementsblok in de tuin van de Minister Tacklaan 31-33 aan de achterkant van het station van Kortrijk (zie: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=dmf20130815_00693841). Volgens Kris Vanhee is daar ‘massaal protest’ tegen; de bijhorende foto van negen – baby inbegrepen – misnoegden spreekt in dat verband boekdelen. Om de gemoederen wat op te hitsen staat er onder de foto nog dat de buren het niet vinden kunnen dat ‘er een park moet sneuvelen voor een flatgebouw’. Uiteraard is ook dit artikel niet het resultaat van een doorgedreven journalistiek onderzoek. Nee, Vanhee haalde de mosterd bij Matti Vandemaele. Matti Vandemaele is op de sociale media vooral gekend omwille van zijn infantiele ruzies met Weydts en anderen; akkoord, it takes two to tango. Voorts is Matti Vandemaele ook die groene kruisridder die zijn moment van eeuwige glorie kreeg toen zijn zoontjes van 3, 4 jaar op de kinderafdeling van het Kortrijkse ziekenhuis AZ Groeninge belandden en Matti voor hen een eenpersoonskamer eiste en kreeg. Toen hij achteraf de factuur kreeg met de gebruikelijke toeslag voor een eenpersoonskamer, protesteerde Matti dat zijn zoontjes helemaal niet op een eenpersoonskamer hadden gelegen omdat zij niet over afzonderlijke sanitaire voorzieningen (toilet en wasruimte) beschikten en kreeg hij zijn geld terug. Waarop Matti het ziekenhuis beschuldigde onterecht toeslagen voor eenpersoonskamers aan te rekenen. En nu schreef Matti dus een stukje op zijn blog over die bouwplannen in de Minister Tacklaan (zie: http://mattivandemaele.wordpress.com/2013/08/13/de-minister-tacklaan-in-kortrijk-een-park-kappen-om-appartement-te-bouwen/#comments). Ook Matti noemt de tuin waarin het bouwproject zou plaatsvinden een ‘park’. Wat het dus helemaal niet is. Het is gewoon een grote, private stadstuin. Matti wekt de indruk dat alle bomen er zullen gekapt worden, wat ook al niet juist is. Maar dit demagogisch geleuter nog daargelaten, toch eventjes dieper ingaan op de motivatie van groene Matti. Nogal grootsprakerig vraagt hij zich af ‘of een dergelijk project past in hedendaagse visie op ruimtelijke ordening. Ik ben alvast van mening dat het project er beter niet komt’. En dan somt hij zijn beweegredenen op.

Ten eerste, zo betoogt Vandemaele, is ‘de leegstand in de stad Kortrijk nu al enorm’. Maar is dat wel zo? Ik had daar toch graag wat vergelijkende cijfers over gezien. Is die leegstand werkelijk hoger in Kortrijk dan in pakweg Oostende, Sint-Niklaas of Hasselt? Ik weet het niet. Matti blijkbaar wel. Maar hij verzuimt om zijn mening met cijfers te larderen en verwerft daarmee meteen ook de geloofwaardigheid van een plaatselijk journalist. Het is, zo vervolgt Matti, ook ‘logisch dat de stad er eerst voor zorgt dat de leegstand wordt weggewerkt. Dat is veel logischer dan één van de laatste restjes open groene ruimte in onze stad aan te snijden’. Een private tuin is tot nader order echter nog altijd geen ‘open groene ruimte’, zoals Matti beweert. Of nodigt Matti ons hierbij op wel heel subtiele wijze uit om de avondwandeling met hond in zijn tuin te komen doen? Dat ‘eerst leegstand wegwerken voor je nieuwe gebouwen optrekt’ lijkt op het eerste zicht wel mooi en logisch maar is enkel uitvoerbaar als alle grond en alle (leegstaande) gebouwen in handen zijn van de overheid. Zoals zelfs een Matti Vandemaele weet, is dat niet het geval.

De tweede reden waarom dat bouwproject in de tuin van de Minister Tacklaan 31/33 – volgens Matti Vandemaele dan toch – niet mag doorgaan, is dat er ‘naast  de leegstand nog de 12 te ontwikkelen gebieden langs de vernieuwde Leieboorden liggen, die eerst aangesneden moeten worden’. Van een groen politicus zou je toch verwachten dat hij zich aan de Leieboorden vastketent om te voorkomen dat er daar wordt gebouwd?!? Niet zo groene Matti, dus. Die ziet liever een private stadstuin aan de achterkant van het station behouden blijven.

Volgens Vandemaele ‘weten Kortrijkenaren dat er in de binnenstad heel weinig groen is. Het is dan ook onzinnig om dat weinige groen ook nog weg te kappen. Een stad en haar inwoners hebben nood aan (liefst toegankelijke) groene en open ruimte. Er moet dus geen groene ruimte verdwijnen er moet er integendeel bij komen. Zomaar een pak oude bomen kappen in het stadscentrum is ook nefast voor het milieu (fijn stof, leefgebied dieren,…)’. Misschien heeft Matti daar wel een punt: er is te weinig groene ruimte in de stad Kortrijk. Maar of het kappen van die enkele bomen in een privétuin zo’n verschil maakt, durf ik toch te betwijfelen. Mij lijkt het veel zinvoller om de pijlen te richten op het (her)gebruik van bijvoorbeeld de kliniek in de Loofstraat en andere, grotere openbare ruimten. Daar schuilen veel grotere en betere mogelijkheden in. Misschien zou Matti er ook voor kunnen ijveren dat er in Kortrijk alleen nog bouwvergunningen voor passiefwoningen worden afgeleverd. Zoals men in sommige andere steden al doet.

Met zijn volgende argument probeert Matti Vandemaele de omwonenden voor zich te winnen: ‘de buren die nu uitkijken op een parktuin mogen als het gebouw er zou komen in de toekomst kijken op een zoveelste appartementsgebouw. Dat is niet alleen een achteruitgang, het  is ook een serieuze financiële aderlating want hun huizen worden op slag een pak minder waard’. Eigenlijk zijn dit twee argumenten in één. Ten eerste is er voor de omwonenden het verlies aan visuele attractiviteit. Dat wil ik niet eens betwisten. Aan de andere kant is het ook zo dat die bewoners er altijd rekening mee hadden moeten houden dat er een dag zou komen dat er met die tuin iets zou gebeuren; die privégrond is gewoon te waardevol om er niets mee aan te vangen. Die ‘serieuze financiële aderlating’ omdat de huizen van de buren nu plots veel minder waard zouden zijn, is een uitspraak die ik voor rekening van Matti laat. Ik geloof daar niet in. Als het een stinkende fabriek zou geweest zijn, ja, dan wel. Maar een appartementsblok van drie hoog? Nee, sorry. Je koopt geen huis – in de Minister Tacklaan of elders – omwille van het zicht op de private tuin van iemand anders. Enfin, ik toch niet. Matti Vandemaele blijkbaar wel. Nogal wat van die achterliggende buren hebben trouwens hun eigen tuin vol beton gestort of bebouwd….

Volgens Matti Vandemaele hebben ‘de rij huizen in de Minister Tacklaan een geklasseerde gevel. Ze zijn als geheel beschermd. Daar nu een gedrocht van een appartement tussen gaan zetten is niet bepaald smaakvol. Daarnaast is de villa bij de tuin ook een pak mooier in de huidige groene omgeving dan hij dat zal zijn met een mini tuin met appartementsblok’. Tja, over smaak ga ik niet twisten. Voor mij is 99% van de woningen en tuinen in Kortrijk ‘niet bepaald smaakvol’. Moeten die dan allemaal afgebroken of heraangelegd worden?

Stadsplanoloog Matti Vandemaele doceert verder: ‘er is in Kortrijk nu al een overaanbod aan appartementen. Diverse schepenen waaronder Wout Maddens beloofden in hun verkiezingsfolder om de ‘verapartementisering’ van Kortrijk een halt toe te roepen. Ze krijgen bij deze de kans om de daad bij het woord te voegen. Er is in deze stad vooral nood aan ééngezinswoningen en nieuwe woonvormen. Niet aan een zoveelste appartementsblok waarvan de goedkoopste appartementen 250.000 euro kosten. Want wie denkt daarmee jonge gezinnen naar de stad te lokken, heeft het mis’. Consequentie kan je die groene jongens echt niet verwijten. De moderne groene beweging – niet die van de geitenwollen sokken van Matti – is o.a. ontstaan uit de vaststelling dat de weinige groene ruimte die er nog rest, slecht benut wordt; omdat we met te veel mensen op een veel te grote ruimte leven. De stad is de meest efficiënte manier om mensen te herbergen. Een romantisch pleidooi voor eengezinswoningen zoals dat van Vandemaele – maar ook van de stadscoalitie en de voltallige oppositie – is dan ook een pleidooi voor inefficiëntie. Inefficiëntie op het vlak van energie, transport, gebruik van (bouw)materialen, tijd en ruimte. Als je groene ruimte wilt scheppen moet je juist massaal eengezinswoningen slopen en vervangen door appartementen of collectieve woongelegenheden. En met appartementen bedoel ik dan niet de blokkendozen van de Drie Hofsteden en de inspiratieloze gedrochten die men op de Leieboorden zal neerpoten. Het ontbreekt dit stadsbestuur (maar ook de oppositie) gewoon aan voldoende visie en moed om eens echt radicaal anders over gebruik van ruimte na te denken. Dat kortzichtige gezeik over ‘jonge gezinnen naar de stad lokken’ mag trouwens ook wel eens ophouden. Die zo gegeerde jonge gezinnen worden namelijk ook oud. Sneller dan je denkt, zelfs. Stel nog dat je er in slaagt massaal jonge tweeverdienersgezinnen en hun kutkoters naar Kortrijk te lokken, zit je binnen twintig, dertig, veertig jaar met een stad met een oude bevolking die in veel te grote huizen woont en waar weer geen plaats zal zijn voor jonge gezinnen. Wat gaan Matti en het stadsbestuur dan – vooral met zichzelf – doen? Met pek en veren overladen en uit de stad verjagen? Of weer massaal nieuwe eengezinswoningen bouwen? En dat allemaal zonder aan de nog veel schaarser geworden groene ruimte te raken?!?

Matti eindigt zijn stuk met een sneer naar het beleid: ‘de 2e ambitie in het Plan Nieuw Kortrijk is om de stad te vergroenen. Deze ambitie is meer dan terecht. Meer groen zal jonge gezinnen aantrekken, is gezonder en verhoogt de leefkwaliteit. Het is dan ook geen goed idee om groen weg te kappen i.p.v. er bij te creëren. Klimaatstad wordt je met meer groen niet met minder’. Of meer recreatief groen echt meer jonge mensen aantrekt, daar zou ik mijn hand niet voor in het vuur durven steken. Wat wel zeker is, is dat interessante en goedbetaalde jobs mensen naar de stad lokken. Ook in dat opzicht was de door het voltallige stadsbestuur bejubelde creatie  van het Gouden Kalf een blunder van formaat. Een huizenhoge leugen, zelfs. Een gezondere leefkwaliteit creëer je ook door aan de vervuiling te werken; dat betekent bvb. zorgen dat er minder auto’s in Kortrijk rondrijden, maken dat mensen hun huizen beter gaan isoleren, verstandiger gebruik maken van transport en energie, minder afval produceren, enzoverder. Meer bomen en groen zijn zeker toe te juichen, maar het moet ook mogelijk zijn. Een alternatief voor de gekapte bomen zou bijvoorbeeld kunnen zijn dat de kapper verplicht wordt om het vijf- of tienvoudige aan bomen te planten in een stadsbos. Ik zeg maar iets. En niet te vergeten ‘groene’ eisen bij het ontwerp van grote stadsprojecten.

Als uitsmijter voegt Matti er nog aan toe dat ‘de bouwaanvraag voor dit dure, overbodige, onecologische en onlogisch ingeplante appartement is binnen bij de stad. De buren organiseren zich (terecht) om dit appartementsblok te voorkomen. Het is nu aan de stadscoalitie. Volgen ze slaafs de immolobby of slagen ze er toch in om zelf de regierol van de ruimtelijke ordening naar zich toe te trekken? Ik denk dat het de stad zelf is die moet kiezen wat er waar kan en vooral ook wat er waar niet kan. We moeten af van een ruimtelijke ordening die elke gril van de immolobby ondergaat en niet zelf durft te plannen en kiezen’. Of dit appartementsblok duur is, weet ik niet. De verkoopprijzen en de daaraan gekoppelde winsten zullen waarschijnlijk niet mals zijn. Over de kostprijs laat ik mij niet uit. ‘Overbodig’ zou ik het project ook niet durven noemen; uiteindelijk is het efficiënter en beter als iedereen in de stad woont. Niet ecologisch? Tja, in de stad wonen is sowieso al efficiënter en ecologischer. Het hangt er verder ook een beetje van af welke voorwaarden je stelt in de bouwvergunning. M.i. is het best mogelijk om een ecologisch volkomen verantwoord appartement te bouwen. Ik haalde in dat verband al eerder ‘passiefbouw’ aan, maar er zijn ook mogelijkheden om bvb. hemelwater te zuiveren en te hergebruiken door de aanleg van een groendak. Maar dat hangt inderdaad allemaal deels van het stadsbestuur af. En daar heb ik al net zo weinig vertrouwen in als Matti. Maar of de oppositie in Kortrijk meer inhoud heeft en het beter zou doen? Nee, dat denk ik niet.

Inbreken 2.0

Posted in De Schijnveiligheid, Vlugschriften on 14/08/2013 by Pär Ongeluck

De grijpgrage medemens krijgt anno 2013 alle mogelijke hulp op een presenteerblaadje aangeboden zodat hij zijn professionele activiteit naar behoren kan uitoefenen, zonder al te veel verspilling van energie, onnodige verplaatsingen en het nemen van onverantwoorde risico’s.

Vorige week nog publiceerde Het Nieuwsblad een lijstje waar je, per gemeente, de rijkste en armste straten kunt uitfilteren (zie: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=dmf20130805_00681679&_section=60849600&utm_source=nieuwsblad&utm_medium=newsletter&utm_campaign=regio-nb). Uiteraard zijn die lijstjes niet het werk van journalisten van Het Nieuwsblad; nee, ze werden netjes aangeleverd door de FOD Economie. Die rijkere en armere straten zijn natuurlijk maar een eerste indicatie. Maar zo weet de aspirant-inbreker toch dat er, wat Kortrijk betreft, waarschijnlijk niet zo heel veel te rapen valt in de Venning of de Drie Hofsteden. Voor de betere buit moet hij in Rodenburg zijn; of op Hoog Mosscher, bijvoorbeeld. De kans dat je daar een blitse auto, dure tablets, designartikelen, kunstvoorwerpen, antiek, juwelen en flashy elektronicaspullen kunt verdonkeremanen is daar tig keren groter. Het is ook ten zeerste aanbevolen om de buurt op voorhand eens via Google Earth te verkennen voor men in actie schiet. Voorts zijn de sociale media erg interessante hulpbronnen voor wie een kraakje wil plegen; in weerwil van alle goedbedoelde raadgevingen van politie en anderen die zich met veiligheid inlaten, schreeuwen politieke en andere aandachtshoeren het wereldwijde web immers maar al te graag toe tot wanneer ze overwerken, waar ze op reis of citytrip zijn en voor hoe lang en met wie, welke de nieuwste gadgets zijn die ze hebben aangekocht, welke belangrijke vergaderingen wanneer hun aandacht opeisen, dat ze met hun dure koersfiets een platte band hebben gereden, enzoverder. Al die boodschappen worden ongevraagd met foto’s geïllustreerd zodat de nieuwsgierige inbreker een beter beeld krijgt van het geheel. Als er één of ander schijtbijtbeest het huis bewaakt, kom je dat via diezelfde sociale media zeker te weten; zo’n plaatsen kan men dan ook beter vermijden. Tenzij het plaatsvervangend kind voor de duur van de vakantie bij ‘oma en opa’ of ‘tante’ werd ondergebracht, natuurlijk. Voor de bivakmuts over het hoofd wordt getrokken toch nog even op de website van de privacycommissie consulteren of de bewoner van het beoogde pand zijn eigendom niet door camera’s laat bewaken . Blijkt er bij aankomst toch een niet gemelde camera aanwezig te zijn dan hoeft dat nog niet te betekenen dat men onverrichter zake rechtsomkeer moet maken; de eventuele beelden zijn namelijk op onwettige wijze gemaakt en dat scheelt een slok op een borrel als de malafide bezoeker op basis daarvan later toch nog zou worden geklist en voor het tribunaal gesleept.

Ledigheid is het oorkussen van de journalist.

Posted in Persweeën., Vlugschriften with tags , , , on 12/08/2013 by Pär Ongeluck

Om tot het beroep van journalist toegelaten te worden, moet je aan wel bijzonder strenge toelatingsvoorwaarden voldoen. Zo mag je in ieder geval niet getuigen van enige intellectuele ontwikkeling. Voorts zijn een grammetje kritisch vermogen, een ons neiging tot zelfstandig denken en kunnen lezen of schrijven, absolute contra-indicaties. Bovendien moet je ook nog een broertje dood hebben aan werken. Wie al die gebreken in één persoon verenigt, krijgt in Kortrijk zonder verpinken een levenslange accreditatie als journalist. Dat bewijst Kris Vanhee ten overvloede met ‘zijn’ bijdrage over de West-Vlaamse export die dit jaar minder snel groeit dan vorig jaar (zie: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=blkva_20130812_001). Een tekst die overduidelijk niet aan de pen van Vanhee zelf ontvloden is; niet de stijl van Vanhee en ook te weinig fouten om van zijn hand afkomstig te kunnen zijn. Onze Kris kopieerde de tekst dan ook woordelijk van de website van VOKA (zie: http://www.voka.be/west-vlaanderen/nieuws/2013/8/west-vlaamse-export-groeit-minder-snel-dan-vorig-jaar/). VOKA is een belangenvereniging van ondernemers en dus een niet geheel onverdachte bron; bijna vanzelfsprekend plaatst Vanhee dan ook geen enkel vraagteken bij de informatie die VOKA verspreidt. Dat schijnt in journalistieke kringen zo te horen: pik het en slik het. Vanhee stelt zich nooit vragen. En al zeker niet als het over VOKA gaat. Vanhee had bijvoorbeeld kunnen opmerken dat de cijfers van VOKA toch aangeven dat de trend van de West-Vlaamse export nog altijd positief is. Er is weliswaar een groeivertraging, maar nog altijd een groei. En die groei is in West-Vlaanderen groter dan het Vlaams gemiddelde. Slecht is anders, denk ik. VOKA gooit die minder sterke groei ook op één hoop met de faillissementscijfers – die namen met 18,6% toe, volgens VOKA – en besluit daaruit dan dat ‘het een teken is dat onze West-Vlaamse ondernemers het moeilijk blijven hebben’. “Meer faillissementen en toch nog een exportgroei kennen, lijkt mij anders niet zo slecht”, had Vanhee terloops kunnen opwerpen. Maar dat deed hij niet. Omdat denken pijn doet en omdat het om VOKA gaat. Vanhee had de VOKA-cijfers ook wat kunnen relativeren door te stellen dat het hier enkel gaat om die export waarvoor oorsprongscertificaten vereist zijn. Ik vermoed dat de export van dat soort goederen slechts een fractie is van de totale export. En als dusdanig niet zo belangrijk als indicator. Het is maar een vermoeden, hoor. Vanhee had de vraag over de totale exportcijfers kunnen stellen, maar hij deed het niet; om de al eerder vermelde redenen. En dus blijft de lezer op zijn honger zitten. Bovendien: er is nog altijd groei. Positief nieuws past dezer dagen echter niet zo goed in de strategie van VOKA. Voor VOKA moeten vooral de loonkosten omlaag. Gejuich omdat de export van goederen waarvoor een oorsprongscertificaat is vereist – en ondanks de crisis – is gestegen, past niet in dat plaatje. Gelukkig voor VOKA zijn er nog loopjongens als Vanhee, die zich nergens vragen bij stellen en hen helpen om hun boodschap uit te dragen.

R.I.P. ‘Duck’ Van Quickenborne.

Posted in De Schijnveiligheid, Vlugschriften with tags , , , on 09/08/2013 by Pär Ongeluck

Het zal de kwetteraars van Kortrijk waarschijnlijk wel opgevallen zijn dat Vincent Van Quickenborne zijn avatar de laatste tijd nogal wat keren heeft gewijzigd. De eend van het begin van de vakantie werd ondertussen al eens vervangen door een al te flatterende afbeelding van de man zelf en tegenwoordig is het iets zombie-achtigs. Enfin, gezond ziet hij er in ieder geval niet uit. Wat er met de eend Van Quickenborne precies is gebeurd, legde hij vandaag, via Twitter, zelf aan zijn volgers uit:

 VincentVQuickenborne ‏@VincentVQ

Resultaat analyse: botulisme C1. Niet schadelijk voor de mens. Zwem- en watersportverbod kanaal Bossuit-Kortrijk wordt opgeheven.

De dooie eend van Van Quickenborne was trouwens geen alleenstaand geval. De mortaliteit onder de gevederde waterbeesten in Kortrijk was zo alarmerend hoog dat de burgemeester vanaf 31 juli zelfs een zwem- en watersportverbod op het hele grondgebied van Kortrijk uitvaardigde (zie de http://www.kortrijk.be/nieuws/zwem-en-watersportverbod-na-vondst-dode-eenden-in-kanaal-bossuit-kortrijk). Een week of drie daarvoor had men op datzelfde grondgebied, in het kanaal Bossuit-Kortrijk, onder luid gejoel, nog de Big Jump uitgevoerd. Voor proper water en zo. Soit. Ondertussen is de eend dus afgeserveerd en nu weten we, dankzij de burgemeester, ook waarom: vergiftigd door botulisme C1. Volgens de onderzoekers van de universiteit van Gent onschadelijk voor de mens. En dus wordt ook het zwem- en watersportverbod opgeheven. Geen vuiltje meer aan de lucht. In het water daarentegen…. Botulisme ontwikkelt zich anaeroob. Dat betekent dat het geen zuurstof nodig heeft om te groeien en te bloeien. Clostridium botulinum is een grampositieve, sporenvormende bacterie die gevonden wordt in de bodem, modder, organisch materiaal en aquatische sedimenten. Ook in het water van het zuurstofloze kanaal Bossuit-Kortrijk, dus. De bacterie en zijn sporen zijn op zich onschadelijk, maar scheiden bij het groeien wel gevaarlijke toxines af. En daar gaan eenden als die van Van Quickenborne aan dood; mensen niet. Botulisme is voor alles echter een alarmsignaal dat aangeeft dat er iets fundamenteel mis is met de kwaliteit van het water. Met de opheffing van het zwem- en watersportverbod wekt Van Quickenborne de indruk dat het water in het kanaal Bossuit-Kortrijk weer gezond is. En dat is zeker niet het geval. Verre van, zelfs. Er mag dan misschien weer vis in de Leie zitten, zwemmen in het sterk vervuilde water van het kanaal van Bossuit naar Kortrijk is allesbehalve gezond en zou eigenlijk permanent verboden moeten worden. Of toch tot op het ogenblik dat het water daar echt weer zuiver en zuurstofrijk is. Dat is nu misschien soms wel zo, maar zeker niet op warme dagen. De oorzaken van de vervuiling opsporen en er iets aan doen, daar past de stadscoalitie echter liever voor. Ook op dat vlak onderscheidt dit stadsbestuur zich niet van het vorige.

Weydts krijgt overlastboete.

Posted in De Bijlage., Persweeën., Vlugschriften with tags , , , , , on 04/08/2013 by Pär Ongeluck

Sam Weydts had tijdens de hondsdagen van vorige week duidelijk last van de hitte en riep andere (on)volwassen slachtoffers via Twitter en Facebook op om vrijdag laatstleden op het Schouwburgplein, middels een watergevecht, voor enige afkoeling te zorgen.

In Het Nieuwsblad verwoordt Sam Weydts het als volgt: “We wachten al lang op zo’n open watergevecht in ­Kortrijk’, vertelt hij. ‘Veertig mensen hebben ingetekend en zeventig plaatsten een ‘misschien’ op de pagina.” (zie: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=dmf20130802_00679600) Deze Weydts heeft niet alleen last van de warmte, hij heeft ook nog eens duidelijk politieke ambities want hij neemt nu al zijn eigen wensen voor werkelijkheid. Uiteindelijk daagden vrijdagnamiddag slechts een veertigtal vechtlustigen op. In Het Nieuwsblad heet dat dan ‘een succes’. Volgens diezelfde krant hield ‘de politie in de verte de boel nauwlettend in de gaten’. Waarom ze dat op afstand deden is mij niet geheel duidelijk; misschien hebben ze watervrees. Uiteindelijk – toen de waterpistolen en emmers leeg en de waterballonnen op waren – kwam, aldus de krant, ‘politie-officier Dirk Meulebrouck met een agent de watergevechten in de fontein stilleggen. ‘Waterpret mag niet in de fontein. We hebben geïnformeerd bij de dienst Facility en de fontein dient als dak voor de ondergrondse parking en kan instorten als er te veel personen op staan.’ Een constructie die geen 3000 kilo kan torsen, roept toch wel vragen op; op diezelfde plaats staan tijdens de paasfoor namelijk nog veel zwaardere kermisattracties opgesteld. Dit nieuwe inzicht legt dan ook een zware hypotheek op het voortbestaan van het evenement.

De actie dreigt voor Sam Weydts overigens nog een onverwacht staartje te krijgen. Een onvoorzichtige omstaander kreeg een waterstraal in zijn oog en moest naar de spoedafdeling van AZ Groeninge worden afgevoerd. Vanuit zijn gehalveerde tweepersoonskamer met nog te epibreren toeslag legde hij klacht neer tegen de organisator. Het watergevecht werd immers niet, zoals het hoort, vooraf door het college van burgemeester en schepenen goedgekeurd. Zonder toelating het publiek domein innemen en de openbare orde verstoren mag nu eenmaal niet. En dus krijgt Weydts een overlastboete aangesmeerd. “Regels zijn regels”, aldus nog burgemeester Van Quickenborne in een exclusief interview. “Ook voor een Weydts. Stel je voor dat die van het Vlaams Belang onaangekondigd een zangstonde hielden aan het monument van de gesneuvelden of op de Grand’ Place! Of de N-VA de verhitte bezoekers met vendels koelte toezwaaide! Ordnung muss sein!” 

Een niet zo gelukkige verjaardag.

Posted in De Bijlage., Vlugschriften with tags , , , , , on 02/08/2013 by Pär Ongeluck

Dat de vakantieperiode de politici van deze stad niet erg gunstig gezind is, is een understatement. Witte ridder van Groen, Matti Vandemaele, legde enkele dagen geleden al een bom onder de coalitie met zijn onthullingen over het vermeende ondoorzichtige facturatiebeleid van AZ Groeninge. Schepen De Coene kon toen nog ternauwernood de meubelen en zijn gezicht redden met de mededeling dat hij een ‘extern onderzoek door onafhankelijke deskundigen’ – de normale dooddoener bij malversaties, quoi – zou laten uitvoeren, maar veel scheelde het toch niet of de stadscoalitie zat op de knieën.

Gebruikmakend van zijn plotse roem is Matti evenwel niet van plan om op zijn lauweren te rusten en smeedt hij het spreekwoordelijke ijzer terwijl het heet is. Toen hij gisteren, na een avondje sisyphusarbeid om de taal- en spelfouten uit zijn blog te verwijderen, nog even verpozing en vooral gratis drank zocht in het Begijnhofpark – Van Quickenborne gaf een vat voor zijn veertigste verjaardag – vond hij echter de hond in de pot; het vat was af. Letterlijk. Matti dreigde er toen mee naar de ombudsman te schrijven, waarop de barman van dienst hem – om van het gezaag af te zijn – een schuimend glas bier toeschoof. Matti zou echter Matti niet zijn als hij niet nog een stapje verder ging en hij eist nu, op basis van de artikelen 15 en 41 van het EVRM (Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens) dat Van Quickenborne elke inwoner van Kortrijk een gratis pint geeft. Moslims en andere geheelonthouders moeten desgewenst een kop kruidenthee kunnen krijgen, zo laat Vandemaele nog weten.

In zijn kruistocht tegen deze en andere onrechtvaardigheden krijgt Vandemaele trouwens steun uit een wel heel onverwachte hoek: erfvijand Axel Weydts, die duidelijk vergeten is dat hij aan zijn lijn zou werken, laat vanuit het Italiaanse Brescia weten dat hij zich vierkant achter de laatste actie van Matti schaart en bij zijn thuiskomst verwacht dat er een frisse Bockor Blauw op zijn dorpel staat.