Archief voor oktober, 2011

Stijlloos.

Posted in Persweeën., writers blog on 05/10/2011 by Pär Ongeluck

De stad Kortrijk is niet weinig fier dat het zichzelf een nieuwe huisstijl heeft aangemeten. Inhoudelijk en op het vlak van taal is er echter niets veranderd. Meer dan een nieuwe strik rond de oude rotzooi is het niet. Een zoveelste gemiste kans. De nieuwe huisstijl maakt ook nog altijd geen onderscheid tussen wat door de stad zelf wordt gecommuniceerd en wat onder de noemer ‘ingezonden stukken’ valt. Dat kan heel makkelijk door bijvoorbeeld een asterisk naast de titel van het ingezonden stuk te plaatsen; ik zeg maar iets. In ieder geval moet meteen duidelijk zijn dat iets wel of niet door de redactie van de website van de stad werd geschreven. Genoeg communicatiedeskundigen in dienst van de stad Kortrijk om daar een oplossing voor te vinden, denk ik. Nu lijkt het alsof alles wat op de website van de stad Kortrijk ook onder de verantwoordelijkheid van de stad Kortrijk valt. En zo is het niet. Enfin, dat hoop ik toch. Want soms is het echt wel huilen met de pet op.

Vrijdag – 2 dagen nadat de stad Kortrijk met veel bombarie de nieuwe huisstijl aankondigde – publiceerde de stad Kortrijk een zoveelste slecht geschreven artikel op de website. Over malafide reclameronselaars die ook in Kortrijk en omstreken actief zijn. (zie http://www.kortrijk.be/nieuws/opgelet-voor-zogenaamde-bedrijvengids-0) Waarom dit een slecht geschreven artikel is? Omdat het niet duidelijk is. En omdat het taalgebruik oubollig is. Stadhuistaal uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Toen de dieren nog spraken.

Het begint al slecht met: ‘De stad Kortrijk wenst zowel ondernemers als verenigingen te waarschuwen voor het oneigenlijk gebruik van de zogenaamde “Bedrijvengids-Kortrijk”.’ Wensen te waarschuwen, mijn God! Waar halen ze het?!? Of je waarschuwt of je waarschuwt niet. Punt. ‘Wensen te waarschuwen’ klonk misschien hip in de Middeleeuwen, een website die pretendeert dat ‘de nieuwe huisstijl van de stad de metamorfose die Kortrijk de afgelopen jaren heeft ondergaan, symboliseert’ moet veel en veel beter kunnen. De ‘uitbouw van een frisse, eigentijdse layout voor alle communicatie-uitingen van de stad, wil Kortrijk haar nieuwe identiteit naar de buitenwereld toe onderstrepen’, is niet meer dan een holle frase als dat niet gepaard gaat met een fris en eigentijds taalgebruik en vlot geschreven (pers)teksten. Op dat vlak faalt de stad Kortrijk jammerlijk. Een oude en uiterst verfoeilijke gewoonte. Het is trouwens ‘lay-out’ en niet ‘layout’.

De volgende paragraaf is al niet veel beter:‘Verschillende ondernemers en verenigingen met rechtspersoonlijkheid (bvb. vzw’s) worden momenteel aangeschreven door firma’s met de vraag om gegevens aan te passen en terug te sturen. Door het terugsturen van dit document sluit je ongewild een contract af.’ Ergens in het vijfde leerjaar leert men dat begrijpelijk schrijven schrappen is. “Woorden die overtollig zijn, kan je beter achterwege laten”, peperde meester Rudi ons in. Wat in het vijfde leerjaar niet mag en kan, vormt voor de webschrijvers van de stad Kortrijk blijkbaar geen enkel probleem. Wat is overigens de functie van ‘ondernemers en verenigingen met rechtspersoonlijkheid (bvb. vzw’s)‘? Kunnen verenigingen zonder rechtspersoonlijkheid dan niet worden opgelicht? Of  particulieren? De eerste regel waar (web)schrijvers zich aan moeten houden is: hou het simpel. Geen drie woorden gebruiken als het met één woord ook kan. Een regel waar men op de website van de stad dagelijks tegen zondigt. Dat kom je wel vaker tegen bij mensen die vol van zichzelf zijn.

De kluns van dienst gaat verder met: ‘De stad Kortrijk noch de intercommunale Leiedal hebben niets met dit initiatief te maken.’ Huh?!? In zijn ijver om toch maar zoveel mogelijk klanken uit te braken, struikelt de ‘schrijver’ hier over zijn eigen woorden. Een bijna De Clerckiaanse verspreking! (Genoemd naar de Opperste Wolligheid, zijne excellentie de mini-ster van justitie.) Het is in de geciteerde zin zelfs zo erg dat de opsteller net het omgekeerde schrijft van wat hij eigenlijk bedoelt. Door de dubbele negatie is de logische conclusie immers dat de stad Kortrijk en Leiedal alles met dit initiatief te maken hebben. En dat probeert men net te ontkennen! Genialiteit en idiotie hebben soms iets met elkaar gemeen, maar dat kan helaas niet van de redactie van de website van de stad Kortrijk worden gezegd.

Om het allemaal nog wat verwarrender te maken vervolgt ons genie met: ‘Beiden werken momenteel wel aan een “bedrijvengids” die volledig gratis zal worden aangeboden via de digitale regio Kortrijk. De officiële brieven van de stad Kortrijk over de bedrijvengids van de stad zijn steeds te herkennen aan de huisstijl en de handtekeningen van burgemeester, secretaris en de schepen van economie.’ Veel idioter kan het toch niet meer worden, denk ik: de schrijver van dienst waarschuwt eerst voor verdachte ‘bedrijvengidsen’ om daarna op de proppen te komen met een eigen….bedrijvengids. Weliswaar aangeboden door de Digitale Regio Kortrijk maar toch: een bedrijvengids blijft een bedrijvengids. ‘Maar’, zo gaat de scribent verder, ‘de bedrijvengids van de Digitale Regio Kortrijk wordt volledig gratis aangeboden! Tja, wat denk je dat die bedrieglijke reclameronselaars beweren? Dat hun bedrijvengids gratis verdeeld wordt in deze of gene regio, uiteraard! De gratis verdeling heeft geen flikker te maken met de oplichting. De kracht van de oplichters ligt er juist in dat zij er in slagen om hun brief voor een officiële brief te laten doorgaan. Voor hij het goed en wel beseft, heeft de nietsvermoedende zijn handtekening geplaatst. En is hij opgelicht…. In feite geeft de webschrijver hier een paar uitstekende tips aan toekomstige oplichters: de stad Kortrijk heeft een nieuwe huisstijl en die nieuwe huisstijl ziet er zus en zo uit; zorg er ook voor dat het slachtoffer in de waan verkeert dat de brief van een officiële instantie komt. Door er bijvoorbeeld een handtekening van de burgemeester op te pleuren. Of toch één die er op lijkt. Of van iemand waarvan de naam op die van de burgemeester lijkt. Tybeer bvb. Geen mens die er op let! Wie kent overigens de handtekening van de burgemeester? En wie heeft ooit de handtekening van de burgemeester in twijfel getrokken? Weet iedereen wie de secretaris van de stad Kortrijk is? De schepen van economie? Om het allemaal nog leuker te maken, hebben we in Kortrijk zelfs de keuze uit twee burgemeesters! Ook daar kan een gehaaid oplichter wel een slaatje uit slaan. Op hoeveel verschillende wijzen kan je De Clerck niet schrijven? Mogelijkheden zat om de argelozen te beduvelen!

Die nieuwe huisstijl van de stad Kortrijk is overduidelijk niets meer dan een cosmetische make-over. Als het over een gebouw ging noemde men dit een oppervlakkige renovatie: hier en daar een likje verf, eventueel een gipsplaat om de grootste ellende te verbergen, maar aan de structuur – de taal en de inhoud – van het zieke gebouw werd niet geraakt. En daar is men in Kortrijk dan bijzonder fier op…..

Oplichters en dieven.

Posted in Persweeën. on 02/10/2011 by Pär Ongeluck

Kris Vanhee en Freddy Vermoere hebben niet langer het alleenrecht op onnozele titels. Gediplomeerd journaliste Evelien Vantomme doet met ‘Oplichters bestelen Kortrijkse handelaars met valse facturen’  (zie http://www.nieuwsblad.be/article/hyperlocaldetail.aspx?articleid=5D3GEMBS&saved=1#reageer) hard haar best om de twee ervaren ‘schrijvers’ van Het Nieuwsblad van hun troon te stoten. Evelien weet blijkbaar niet dat ‘oplichters’ helemaal niet ‘stelen’. ‘Dieven’ stelen. Oplichters zorgen ervoor dat hun slachtoffers hen uit vrije wil iets geven; door gebruik te maken van wat de wet ‘listige kunstgrepen’ noemt. Oplichters maken gebruik van de argeloosheid en domheid van hun slachtoffer om hen zaken of geld te laten overhandigen. Sommigen noemen oplichters ook wel eens de politici van de misdaad: in ruil voor je stem beloven ze je de hemel op aarde, maar eens verkozen zitten ze in je zakken.

Wat Evelien Vantomme in haar titel schrijft is dus klinkklare onzin: oplichters stelen niet. Dieven stelen. Al dan niet met geweld. Bij oplichting komt nooit geweld te pas. Overigens is het maar zeer de vraag of er in de gevallen die Evelien beschrijft wel sprake is van valse facturen, zoals zij stelt. Mijns inziens zijn die facturen zelfs heel echt. Mogelijks staat er zelfs een prestatie tegenover: publicatie in een gids of een advertentie op een website. In dat geval wordt het nog moeilijker om van ‘oplichting’ te spreken. De ‘oplichter’ kan dan altijd verwijzen naar de ‘kleine lettertjes’ in het contract dat je als gedupeerde tekende (maar onvoldoende kritisch las). Een truc die ook wel eens door minder bonafide handelaars wordt toegepast om de klant een product aan te smeren dat hij eigenlijk niet wil.

Stel nu heel even dat de zaak waar Evelien Vantomme over schrijft voor de rechter komt en die beslist dat er in dit geval geen sprake is van oplichting, zoals in het Strafwetboek voorzien. Best mogelijk dat Evelien en de krant dan op hun beurt een proces wegens laster aan de broek hebben. Iets wat had kunnen vermeden worden als Evelien wat kritischer tegenover haar bronnen stond. ‘Kritisch’ en ‘journalist’ zijn echter twee woorden die onmogelijk in één zin passen als het over de lokale pers gaat. Die lokale pers raakt trouwens nooit verder dan het kritiekloze noteren van wat haar bron uitbraakt. Met als resultaat de ondingen die je elke dag in je krant leest. En waarvoor mensen nog eens betalen ook. Sommigen krijgen zelfs een abonnement voor dit soort desinformatie aangesmeerd! De grens tussen reguliere verkoop en oplichting is soms bijzonder vaag…..