Archief voor juni, 2011

Vers geperst.

Posted in Persweeën., Vlugschriften on 30/06/2011 by Pär Ongeluck

Dat onze  plaatselijke journalisten niet op de eerste rijen stonden toen het verstand werd uitgedeeld, zal niemand verwonderen. Nu, voor een journalist is een groot verstand ook geen noodzakelijke en absolute voorwaarde. Een vermogen tot kritisch nadenken is dat wel. Maar dit terzijde.

Deze week nog produceerde Kris Vanhee in het satirisch dagblad, Het Nieuwsblad, de onsterfelijke titel ‘vriendinnen overvallen tijdens politieraad’. Een diepgravend stuk over drie vriendinnen die in het Begijnhofpark beroofd werden. Pikant detail: ondertussen was ook de politieraad bezig. Twee feiten die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben en dus aan de aandacht van de nietsvermoedende lezer dreigen te ontsnappen. Maar gelukkig is er in Kortrijk sterreporter Kris Vanhee om ons op het verband opmerkzaam te maken! In diezelfde reeks verwachten we eerstdaags o.a. nog ‘kind verwekt tijdens gemeenteraad’, ‘bejaarde sterft in home tijdens OCMW-raad’ en ‘bad loopt leeg tijdens regenbui’.

Vandaag leren we dankzij Kris Vanhee dat de vzw Guldensporencomité Bart De Wever uitnodigt op de Groeningekouter op 10 juli. Kris Peeters speecht… in het stadhuis’. En dat ‘het al langer niet echt snor zit tussen de stad en de vzw Guldensporencomité. Beide partijen ruziën over de organisatie van de nationale feestdag in Kortrijk. Zeg nu nog dat een regering in lopende zaken niets vermag! Ze hebben de nationale feestdag zelfs van datum veranderd! Zonder Kris Vanhee hadden we het niet eens geweten!

nvdr: ergens in de loop van de namiddag heeft de redactie van de weblog van Het Nieuwsblad ‘nationale’ vervangen door ‘Vlaamse’. Wat er in de gedrukte versie staat, weet ik niet.

Onbetaald parkeren.

Posted in Verkeer(d), writers blog with tags , , , , on 29/06/2011 by Pär Ongeluck

Het overkomt ons allemaal wel eens: je moet in de stad zijn en je parkeert je wagen ergens in een blauwe of betalende zone en voor je het weet is je parkeertijd voorbij. Als je dan nét te laat bij je wagen aankomt, merk je dat er al een briefje tussen de ruitenwissers geplooid zit: ‘Mogen wij u attent maken op de toepasselijke parkeerreglementering?’ zo begint het vriendelijk. Dat mogen ze uiteraard, maar moeten ze niet. Liever niet, zelfs. De naamloze schrijver gaat gezwind verder met: ‘wij stellen vast dat uw wagen geparkeerd staat in een zone met een specifieke parkeerreglementering, en u deze niet naleefde. Hiervoor werd een parkeerbelasting van €15 opgemaakt. De gebruikelijke toleranties werden toegepast.’ “Zouden veel van de lezers weten wat die ‘gebruikelijke toleranties’ inhouden?” vraag ik mij af. Ik in ieder geval niet en ik kan het ook niet aan een toevallig in de buurt rondlopende deskundige vragen. ‘Als je een deskundige nodig hebt, zal die nét niet te vinden zijn’, luidt een onverbiddelijke wet. ‘Deze parkeerbelasting is geldig tot het einde van de voormiddag (13 uur) OF tot het einde van de namiddag (18 uur)’ gaat het verder. ‘Tiens’, denk ik, ‘duurt de voormiddag tegenwoordig tot 13 uur?’ maar verbied mijzelf meteen om nog verdere bespiegelingen aan dit onderwerp te wijden, want daar is de volgende zin al: ‘U ontvangt eerstdaags per post een overschrijvingsformulier met alle details van de vaststelling. Indien u dit wenst, kan u de parkeerbelasting ook op onderstaand adres vereffenen.’ Waarschijnlijk doet niemand dat maar het is een mogelijkheid. En nog is het niet gedaan: ‘Wenst u meer informatie over deze parkeerbelasting? Contacteer Parko aan het loket of op onderstaand telefoonnummer. Vermeld steeds uw nummerplaat. Bij SMS-parkeren is het interessant ook uw GSM-nummer mee te delen. Bij deze vaststelling werd een foto gemaakt. Deze ligt ter inzage op ons kantoor vanaf de volgende werkdag.’ Daarna volgen in piepkleine lettertjes nog adres, telefoon, email, website en openingsuren van Parko, maar die zijn nu niet zo belangrijk. Voor een vriendelijke beleefdheidsformule ten afscheid was blijkbaar geen plaats meer.

Doorgaans krijgt de onfortuinlijke parkeerbelastingplichtige binnen de week na zijn falen een brief met het vriendelijk verzoek om die 15 euro op het rekeningnummer van Parko te storten. Iets wat de meeste mensen wellicht wel doen. En daarmee is de kous dan meestal af. Tenzij je ergens goeie redenen lijkt te hebben om de parkeerbelasting te betwisten. Dan kun je je met jouw bezwaren tot het stadsbestuur van de stad Kortrijk wenden. Dat veegt jouw grieven doorgaans onder tafel en uiteindelijk moet je die 15 euro tóch ophoesten. Marc Lemaitre besteedde daar op zijn onvolprezen blog geregeld aandacht aan (zie oa http://kortrijklinksbekeken.skynetblogs.be/archive/2010/10/20/de-jurisprudentie-van-de-parkeersancties-in-kortrijk-8.html) Als je echt voet bij stuk houdt, kun je nog altijd tegen de beslissing van het stadsbestuur in beroep gaan bij de rechtbank van eerste aanleg in Brugge. Ik weet niet of dat in Kortrijk al gebeurd is. Ik betwijfel het.

Nu had ik eigenlijk best wat meer informatie gehad over die vaststelling door de Parko-medewerker. Ik zou natuurlijk kunnen telefoneren naar Parko. Of mailen. Of desnoods schrijven. Maar dat doe ik liever niet. Om de eenvoudige reden dat ik weinig vertrouwen heb in de inlichtingen die ik daar zal krijgen. Parko is immers betrokken partij en vanuit die positie is men nogal makkelijk geneigd om het eigen gelijk voor waarheid te verslijten. En bovendien, zoals Roger zegt, wat je zelf doet, doe je meestal ook beter! Dus ging ik zelf op zoek naar antwoorden.

Ik heb namelijk wat bedenkingen bij de manier waarop Parko aan mijn identiteitsgegevens komt. Als je die vraag aan Parko voorlegt krijg je gegarandeerd een vriendelijk: “O, maar dat is toch simpel. Die krijgen wij van de DIV!” ” De Dienst Inschrijving Voertuigen”, voegt je gesprekspartner er nog haastig aan toe, als hij je vragende blik bemerkt. “Ja, juist”, antwoord je dan en druipt af. En je betaalt.

Maar is dat wel zo juist? Mag Parko die persoonsgegevens van de DIV eigenlijk wel krijgen? En op welke grond? Heeft Parko een toelating om mijn en jouw privé-gegevens voor eigen doeleinden aan te wenden? Iedereen die zich deze vragen stelt komt bijna automatisch bij de privacycommissie terecht. Want uiteindelijk moet die haar fiat geven. Ik zou nu kunnen volstaan met de gewaardeerde lezer naar de website van de CBPL (de Commissie voor de Bescherming van de Persoonlijke Levenssfeer) te verwijzen, maar dat is al te makkelijk. Dat is de ‘krantenmethode’: iets en niets zeggen. Meestal uit domheid. Of luiheid. Of allebei. Maar dit terzijde.

De vraag is dus: mogen parkeerbedrijven die persoonsgegevens bij de DIV opvragen? Het antwoord is dubbel: ja en nee. Ja, als ze de toelating hebben van de privacycommissie en nee, als ze die toelating niet hebben. Dat is best simpel, zal de lezer opmerken en zo is het ook: klaar en duidelijk. De vraag die daar onmiddellijk bij aansluit is dan: heeft het Kortrijkse Parko zo’n toelating? Het antwoord is: Nee, Parko heeft GEEN toelating om de identiteitsgegevens van een wagenbezitter bij de DIV te verkrijgen en te gebruiken om de parkeerbelastingschuldige een overschrijvingsformulier toe te sturen. (Dat ze die wel krijgen is een andere zaak. M.i. gaat de DIV daar ook zijn boekje te buiten) Parko heeft die toelating niet omdat het de geijkte procedure – de ondertekening van een ‘toetredingsverklaring’ – om toelating te krijgen niet heeft gevolgd. Zo eenvoudig is het echt wel. Begrijp mij niet verkeerd: er bestaat geen enkele twijfel over dat Parko die toelating wel zou krijgen als het daartoe de aanvraag indiende. Maar zo lang Parko die aanvraag en de bijhorende toelating niet heeft eist Parko onterecht geld op bij de mensen die hun parkeerbelasting niet betaalden. Eigenlijk is dat vrij logisch en doet de CBPL niets anders dan wat Parko zelf ook doet: als je bij Parko een kwartier te laat afkomt en zegt ‘dat je juist een ticketje ging halen’, reageren die ook met een laconiek ‘daar had je maar een kwartier vroeger moeten aan denken!’

Op de website van de CBPL staan twee lijsten met parkeerbedrijven en gemeenten die wél een toelating hebben aangevraagd en gekregen. Kortrijk staat daar niet bij….. En dus mag Parko de niet-betalende parkeerder geen overschrijvingsformulier met verzoek tot betaling toesturen….  Mocht dat zelfs nooit gedaan hebben! ’t Is maar dat je het weet.

Ten behoeve van de nieuwsgierige lezer hierbij nog de lijsten van gemeenten en steden die wél al zo’n toelating hebben van de CBPL. Omdat het niet eenvoudig is om die op de website van de CBPL terug te vinden meteen ook de link er naartoe. (Mocht de lezer mij niet geloven dan gaat hij naar de website van de CBPL (http://www.privacycommission.be/nl/) en tikt hij ‘DIV’ in het zoekveld.). Altijd handig als je ergens naartoe gaat, denk ik. Als je in het vervolg nog zo’n overschrijvingsformulier van Parko in de bus krijgt, stuur je hen maar een mailtje met het vriendelijk maar dringend verzoek om je binnen de 15 dagen een afschrift van hun toelating van de CBPL om gegevens van de DIV te gebruiken, te willen toesturen….. Veel kans dat je nooit antwoord krijgt. En nu: de lijsten.

http://www.privacycommission.be/nl/decisions/federal_authority/deliberations/Lijst-begunstigden-FO-12-2009.html

Lijst met instellingen die aan het Sectoraal comité voor de Federale Overheid een ontvankelijke toetredingsverklaring hebben verstuurd waarmee zij zich aansluiten bij de voorwaarden van beraadslaging FO nr. 12/2009 van 1 oktober 2009

Datum inwerkingtreding Begunstigde Plaats
31/03/2011 Gemeente Terhulpen Terhulpen
31/03/2011 Gemeente Neerpelt Neerpelt
21/03/2011 Stadsbestuur Poperinge Poperinge
07/03/2011 Gemeente Overpelt Overpelt
07/03/2011 Gemeentebestuur Kalmthout Kalmthout
07/03/2011 Gemeente Ans Ans
07/03/2011 Stad Gistel Gistel
25/02/2011 Gemeentebestuur van Waremme Waremme
24/02/2011 Gemeentebestuur Lint Lint
21/02/2011 Gemeente Lebbeke Lebbeke
17/02/2011 Stad Oudenaarde Oudenaarde
14/02/2011 Stad Nieuwpoort Nieuwpoort
11/02/2011 Stad Geraardsbergen Geraardsbergen
10/02/2011 Gemeentebestuur van ‘s-Gravenbrakel ‘s-Gravenbrakel
03/02/2011 Gemeente Overijse Overijse
01/02/2011 Stad Gent Gent
26/01/2011 Gemeentebestuur Lichtervelde Lichtervelde
24/01/2011 Stad Veurne Veurne
24/01/2011 Gemeentebestuur van Marche-en-Famenne Marche-en-Famenne
24/01/2011 Gemeentebestuur La Calamine
18/01/2011 Gemeente Knokke-Heist Knokke-Heist
18/01/2011 Gemeentebestuur van Saint-Ghislain Saint-Ghislain
05/01/2011 Gemeentebestuur Hoeilaart Hoeilaart
09/12/2010 Gemeentebestuur van Peruwelz Peruwelz
25/11/2010 Stad Dinant Dinant
05/11/2010 Gemeente Edegem Edegem
24/09/2010 Gemeentebestuur van Quaregnon Quaregnon
02/08/2010 Gemeente Neufchateau Neufchateau
02/08/2010 Stad Aat Aat
24/06/2010 Gemeente Brasschaat Brasschaat
03/06/2010 Stad Oostende Oostende
06/05/2010 Gemeente Roosdaal Roosdaal
29/04/2010 Gemeente Vorst Vorst
31/03/2010 Stad Namen Namen
31/03/2010 Gemeentebestuur van Sint-Gillis Sint-Gillis
12/03/2010 Gemeente Zonhoven Zonhoven

http://www.privacycommission.be/nl/decisions/federal_authority/deliberations/Lijst-begunstigden-FO-17-2010.html

Lijst met instellingen die aan het Sectoraal comité voor de Federale Overheid een ontvankelijke toetredingsverklaring hebben verstuurd waarmee zij zich aansluiten bij de voorwaarden van beraadslaging FO nr. 17/2010 van 21 oktober 2010

Datum inwerkingtreding Begunstigde Plaats
11/02/2011 Autonoom Gemeentebedrijf Bree Bree
03/02/2011 Huis van de stad Lommel Lommel
24/01/2011 APCOA Belgium/Melle Melle
17/01/2011 CityParking nv Liedekerke
17/01/2011 CityParking nv Lovendegem
17/01/2011 CityParking nv Aalter
17/01/2011 CityParking nv Damme/Moerkerke
17/01/2011 CityParking nv Anzegem
05/01/2011 Optimal Parking Control (OPC) van Herent / Gemeente Londerzeel Londerzeel
05/01/2011 THV POG / Stad Genk Genk
05/01/2011 NV Parkeren Roeselare Roeselare
17/12/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Bonheiden
17/12/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Knokke-Heist
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Nazareth
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Landen
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Roeselare
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Wevelgem
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Putte
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Kraainem
05/08/2010 Parkeerbeheer nv Anvers
05/08/2010 Vinci Park Services Belgium NV Oostende
05/08/2010 Vinci Park Services Belgium NV Avelgem
05/08/2010 Vinci Park Services Belgium NV Beveren
05/08/2010 Vinci Park Services Belgium NV Diest
05/08/2010 Vinci Park Services Belgium NV Eeklo
05/08/2010 Vinci Park Services Belgium NV Maasmechelen
05/08/2010 Vinci Park Services Belgium NV Maldegem
05/08/2010 Vinci Park Services Belgium NV Menen
05/08/2010 Vinci Park Services Belgium NV Willebroek
05/08/2010 Vinci Park Services Belgium NV Zaventem
05/08/2010 Vinci Park Services Belgium NV Mechelen
05/08/2010 Vinci Park Services Belgium NV De Panne
05/08/2010 Vinci Park Services Belgium NV Zwevegem
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Asse
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Ninove
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Vilvoorde
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Genk
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Alost
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Bornem
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Buggenhout
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Denderleeuw
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Destelbergen
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Merelbeke
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Wetteren
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Duffel
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Sint-Katelijne-Waver
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Blankenberge
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Veurne
05/08/2010 Optimal Parking Control (OPC) van Herent Tielt
09/03/2010 Parkeerbeheer NV Antwerpen

Roeselare, Avelgem, Tielt, Zwevegem, Anzegem, Damme-Moerkerke, Menen, Veurne en tal van andere achtergebleven steden en gemeenten zijn blijkbaar wel al in regel. Wereldstad Kortrijk niet…. Wat een knoeiboel. Hoe is dat mogelijk? Hoe wordt deze stad eigenlijk bestuurd? Hoeveel dikbetaalde juristen heeft stad Kortrijk (met aanhangsels als politie, OCMW enzoverder) in dienst? En wat doen die godganse dagen?!? Manillen? Brevieren? Nadenken over wetgeving in ieder geval niet.

Hoeveel van de eerbiedwaardige raadsleden en schepenen van deze stad zijn trouwens niet zelf advocaat of jurist? En is de mini-ster van Justitie toevallig ook niet van Kortrijk? Of heb ik dat verkeerd voor?

Lof der Domheid.

Posted in Persweeën., writers blog with tags , , , , , on 26/06/2011 by Pär Ongeluck

Domheid is een gevaarlijker vijand van het goede dan slechtheid. Tegen het kwade kun je protesteren, je kunt het ontmaskeren; desnoods met geweld verhinderen. Het kwade draagt altijd de kiem van eigen ontbinding in zich, want het laat in de mens tenminste een gevoel van onbehagen achter. Tegen domheid zijn wij weerloos. Noch met protesten noch met geweld is hier iets te bereiken. (Dietrich Bonhoeffer in ‘Verzet en Overgave’)

Journalisten zouden tot opdracht hebben om correcte informatie te verspreiden. Zouden! Wie regelmatig een krant of tijdschrift leest weet dat zij daar zelden of nooit in slagen. Tegen domme artikels in de krant is geen enkel kruid gewassen. Dat werd afgelopen week nog maar eens duidelijk. Gespeend van enige kennis van feiten en achtergronden is de gesubsidieerde pers al te vaak verworden tot een naar de mond praten van een zogenaamde deskundige. Journalistieke zorgvuldigheid is een waanidee; bronnen- en feitenonderzoek vindt zelden of nooit plaats. Enkele recente voorbeelden.

Het begon vorige vrijdag al toen plaatselijk krantenjongen, Kris Vanhee, in Het Nieuwsblad blokletterde dat er ‘steeds meer overvallen in centrum Kortrijk’ plaatsvinden. Dat had hij van de korpschef van de politiezone Vlas, Stefaan Eeckhout. Die vertelde: ‘de jongste weken zien we weer meer overvallen in het centrum. In totaal zitten we de jongste maanden aan meer dan zestig’. Een echte journalist heeft zijn huiswerk gemaakt en vraagt zich bij zo’n uitspraak meteen af of dit wel klopt – hij heeft de criminaliteitsbeeldanalyse van de politiezone Vlas immers gelezen – en vuurt zijn eerste vraag op de korpschef af: “U zegt, mijnheer de commissaris, dat het aantal overvallen in Kortrijk toeneemt – en wie ben ik om aan uw woorden te twijfelen? – maar kunt u mij ook zeggen a) wat u precies onder een ‘overval’ verstaat en b) hoe het aantal overvallen in de loop der jaren is geëvolueerd? Ik zal u nog wat helpen: als het er nu 60 zijn, hoeveel waren het er dan op datzelfde ogenblik in 2010? En in 2009? In 2008? 2007?” Helaas hebben we in Kortrijk geen journalisten maar moeten wij het stellen met armtierig schrijvende bladvullers genre Vanhee. En dus worden er geen vragen gesteld. Dat zorgt er ook voor dat Eeckhout zijn eigen statistieken – de criminaliteitsbeeldanalyse die door zijn medewerkers wordt opgemaakt – niet eens moet lezen, kennen of consulteren; wat hij ook uitbraakt, hij wordt altijd geloofd. Zijn uitspraken bewijzen echter ten overvloede dat hij de cijfers gewoon niet kent. Eeckhout praat vooral vanuit een buikgevoel (Hij had plaatselijk journalist moeten worden!). Eeckhout wéét ook dat hij in de journalist een perfect onbenul voor zich heeft dat nooit vragen stelt en gaat verder met: ‘De slachtoffers zijn van divers pluimage. Ze zijn zowel jong als oud, man als vrouw. De daders wisselen, ook het tijdstip varieert. Soms gebeurt het om 17 uur ’s avonds, vaak gebeurt het ’s nachts. We zien twee scenario’s. Ten eerste is er een groep jongeren die met de bus of trein arriveert en niet naar school gaat. Ze hangen dan maar rond in het station. De andere overvallers opereren ’s avonds en behoren niet tot de jongerenbendes die overdag opereren.’ Uit eigen beweging voegt Vanhee er nog aan toe dat ‘veel van de gewelddadige incidenten in het centrum van Kortrijk niet opgehelderd raken’. Zoals we van Eeckhout ondertussen gewoon zijn, heeft hij wel een idee wie de daders zijn maar slaagt hij er niet in hen te vatten. Eeckhout doet zich ook graag als ‘profiler’ voor: de daders van overdag zijn jongeren die met de trein of de bus arriveren en niet naar school gaan. Die van ’s avonds zijn andere jongerenbendes. Tot zover paranoïde ‘profiler’ Eeckhout. En weer is er in geen honder kilometer in de omtrek een journalist te bespeuren om Eeckhout enkele vragen te stellen! Hoe weet Eeckhout bvb. dat de daders schoolgaande jongeren zijn als hij de daders niet eens kan vatten?!? Wat Eeckhout hier uit zijn botten slaat vind ik op zijn zachtst gezegd een beetje vreemd. Het lijkt er zelfs op dat hij perfect weet wie de overvallen pleegt! Waarom houdt hij ze dan niet aan?!?Als die daderbendes van overdag, schoolgaanden zijn, zoals Eeckhout beweert, dan is het toch een fluitje van een cent om die spijbelaars op te sporen, zou je denken? En ietsje meer in de gevaarlijke zones patrouilleren zou veel leed kunnen voorkomen. Maar dat wil Eeckhout blijkbaar allemaal niet….  Zijn ‘daderprofiel’ sluit overigens verdacht goed aan bij zijn eerdere uitlatingen over de zogenaamde ‘hangjongeren’. Waar hij ook al machteloos tegen is. Ik kan mij in ieder geval niet van de indruk ontdoen dat Eeckhout vooral de bedoeling heeft om een sfeer van onveiligheid te scheppen om zo zijn repressieve methodes tegenover jongeren en de versnelde invoering van het cameraplan door te duwen. Een hersendode pers zoals in Kortrijk is daarbij een ideale partner.

Zondag vond Freddy Vermoere van Het Nieuwsblad het dan nodig om Stefaan Eeckhout nog eens te citeren. Eeckhout wil smaad aan de politie namelijk met een administratieve boete van 250 euro laten bestraffen. ‘In een jaar tijd is de fysieke en verbale agressie zelfs verdubbeld’, lalt Eeckhout. En weer stelt de gesubsidieerde perskoelie de voor de hand liggende vragen niet: “wat verstaat u precies onder ‘belediging’? Hoeveel gevallen zijn er zo per maand of jaar? Hebt u daar cijfers van? Van vorig jaar, het jaar daarvoor en dit jaar?” Ten behoeve van Vermoere en consoorten: volgens de criminaliteitsbeeldanalyse – een document dat journalisten en commissarissen blijkbaar nooit ter hand nemen – werden er in 2010 in de politiezone niet minder dan 16 processen-verbaal wegens smaad opgesteld! 16! Dat is verdorie meer dan 1 per maand! En 14 gevallen van agressie jegens een agent of officier….. En daar haalt Eeckhout dus de gazetten mee…. Natuurlijk zullen er wel meer gevallen zijn die niet werden geverbaliseerd, maar wie houdt Eeckhout tegen om dat te doen? Niemand toch?!? Hij zou het zelfs beter doen als hij niet het verwijt wil krijgen dat hij weer uit zijn nek staat te kletsen. Eeckhout is gewoon bang dat de rechtbank zijn processen-verbaal niet echt ernstig neemt en wil daarom zelf rechtertje spelen. Dat is een bijzonder ranzig trekje van hem dat de fundamenten van de rechtstaat uitholt. In wereldstad Kortrijk kan dat allemaal. Geen wonder echter dat zijn collega’s van de dorpen Gent, Antwerpen en Brussel Eeckhout in zijn pleidooi niet volgen. Vermoedelijk hebben zij iets meer gezond boerenverstand en zijn zij uit iets democratischer hout gesneden. En misschien hebben ze daar ook een beter functionerende pers. Misschien. Of die administratieve boete er in Kortrijk ooit komt is overigens verre van zeker (ook al laat Vermoere uitschijnen dat het al in kannen en kruiken is). Een flik een administratieve boete laten opleggen terwijl hij zelf betrokken partij is, zou wel eens aanleiding kunnen geven tot willekeur. Maar dat zal beschermer van de wet, Eeckhout, en onderzoeksjournalist Vermoere wel worst wezen….. Administratieve sancties zijn trouwens bedoeld om ‘overlastmisdrijven’ te beteugelen. Smaad is geen overlastmisdrijf. Zou Eeckhout dat echt niet weten?!? Of doet hij maar alsof?

Noot:  de wet van 13 mei 1999 (Wet tot invoering van gemeentelijke administratieve sancties), artikel 3, bepaalt trouwens dat de sanctionerende ambtenaar niet dezelfde ambtenaar mag zijn als diegene die de overtreding vaststelt. Je kunt dus maar beter meteen alle aanwezige flikken voor verrot schelden zodat er geen enkele meer overblijft om een boete op te leggen! Of, als de ene je een boete oplegt omdat je zijn collega een vuile flik noemde, zeg je dat je het voor hemzelf of nog een andere was bedoeld.

Windeieren.

Posted in Persweeën., Vlugschriften on 23/06/2011 by Pär Ongeluck

Weblogs, Facebook en Twitter bieden wat nieuwsspreiding betreft het niet te schatten voordeel dat het nieuws de geïnteresseerde bijna in real time bereikt. Het nadeel is dan weer dat de berichtgeving niet altijd even accuraat is. Een (zoveelste) voorbeeld: ene JV titelt vandaag op de weblog van de Krant van West-Vlaanderen dat er ‘geen nieuwe gsm-mast aan het Ei in Kortrijk’ komt (zie http://kw.rnews.be/nl/regio/wvl/nieuws/algemeen/geen-nieuwe-gsm-mast-aan-het-ei-in-kortrijk/article-1195043240555.htm). Het Kortrijks Handelsblad – een kind uit dezelfde stal als de Krant van West-Vlaanderen – verspreidde diezelfde titel trouwens ook via Twitter.

Edoch! Dat is helemaal niet zeker, dat die gsm-mast er niet komt! Verre van zelfs! Wat wel zeker is, is dat het stadsbestuur voor de bouw ervan een negatief advies heeft afgeleverd. Dat is iets anders dan wat de Krant van West-Vlaanderen titelt. Tegen de bouw van die gsm-mast zijn er door omwonenden (de zogenaamde Eiers of Eieren van het Buurtcomité van Verontruste Omwonenden tegen Gsm-masten, kortweg BVTOG) een vijftigtal bezwaren ingediend. In deze pre-electorale tijden was de reactie van het stadsbestuur niet zo verwonderlijk en bovendien heel voorspelbaar: een positief advies had de meerderheid bij de volgende verkiezingen namelijk zuur kunnen opbreken en stemmen kosten. Met een negatief advies verzekert men zich van de steun van de actievoerders en neemt men tegelijkertijd de oppositie wat wind uit de zeilen. Iedereen tevreden. De actievoerders omdat het stadsbestuur hen zogezegd in hun bezwaren gevolgd is en het stadsbestuur omdat het niemand tegen de haren heeft moeten instrijken. Uiteindelijk is het, wat het ook adviseert, niet het stadsbestuur dat beslist, maar een hogere overheid. Als die beslist dat die mast er wel komt, dan komt die er (normaal gezien). Punt. Wat het stadsbestuur hier aflevert is pure window-dressing. Niets meer.

Ook nog interessant om weten: het stadsbestuur van Kortrijk verleende volgens het artikel op de weblog van de Krant van West-Vlaanderen een negatief advies omwille van de ‘visuele vervuiling’. Dat is meteen ook het zwakste argument dat de actievoerders aanhaalden en al zeker geen argument dat men voor de bouw van die mast op die plaats echt ernstig neemt. Het stadsbestuur adviseert trouwens om de mast op een andere plaats te bouwen, op zo’n 200 meter van waar die nu voorzien is. Ik denk niet dat die 200 meter zo’n verschil uitmaken voor de actievoerders. Het argument en het voorstel van het stadsbestuur leren wel héél veel over de laakbare, opportunistische, houding van het stadsbestuur, dat eigenlijk te laf is om een echt standpunt in te nemen. En dus ook maar heel zwak argumenteert. Goed wetende dat het afgeleverde advies geen flikker uitmaakt.

De ‘journalisten’ van de Krant van West-Vlaanderen/Kortrijks Handelsblad van hun kant waren dus (weer eens) veel te voortvarend in hun besluiten.

Voor de volledigheid er nog aan toevoegen dat de ‘journalist’ in zijn artikel op de weblog van de Krant van West-Vlaanderen wél de juiste toedracht weergeeft. Zijn titel echter is misleidend, tendentieus en in wezen onjuist. Erg professioneel kan je dat allemaal toch niet noemen. Journalistiek van de provinciale divisie. Vierde provinciale.

Noot: En wat kapittelt dat andere icoon van onnozelheid vandaag, 24 juni, op de weblog van Het Nieuwsblad? Juist! ‘Er komt voorlopig geen gsm-mast aan het Ei’ (zie http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=CE3BR1HH). Die idioten van de gesubsidieerde pers zijn echt onverbeterlijk.

Het Gebed van Sint-Maarten.

Posted in Het Gouden Kalf, Persweeën. with tags , , on 22/06/2011 by Pär Ongeluck

Het is bijna een wetmatigheid: om de zoveel weken of maanden laat men in de gesubsidieerde pers Maarten Decramer aan het woord. Maarten Decramer is de overbetaalde ‘centrummanager’ van het handelsdistrict Kortrijk die tot taak heeft het winkelhart van Kortrijk te promoten. Zijn loon wordt op de één of andere manier o.a. met gemeenschapsgeld betaald: Foruminvest zou een stuk van de werkingskosten moeten betalen (het is niet duidelijk of Foruminvest die verplichting ooit volledig is nagekomen en evenmin of de overnemer bereid is te betalen), de verplicht aangesloten leden van het winkelgebied hoesten een gedeelte op en tenslotte doet ook het stadsbestuur een ferme duit in de zak. Niet-handelaars worden niet beter van dat handelsdistrict maar dragen, ongeweten en ongewild, uit solidariteit wel onrechtstreeks bij in het loon van Maarten Decramer. In ruil voor uw en mijn bereidwilligheid verkondigt Maarten dan vol overtuiging de Blijde Boodschap. Vooral dan over het Gouden Kalf. Gezien de volkomen onkritische houding van de plaatselijke pers nemen onze krantenjongens die Blijde Boodschap dan klakkeloos over. Zo kon je vandaag op de weblog van Het Nieuwsblad het laatst toegevoegde hoofdstuk over de Kortrijkse Cadeaubonnen lezen.

Blijkbaar gaat het dus helemaal niet zo goed met die Kortrijkse cadeaubonnen. Daarom vind Maarten Decramer het nodig om ze eens extra in de schijnwerpers te plaatsen en zingt hij voor een volle perszaal – er was gratis drank – dat ‘de shoppingbonnen een groot succes zijn’. “Die krantenjongens maak je tóch álles wijs!”, weet Maarten en hij lardeert zijn goednieuwsshow met wat cijfers: ‘Sedert begin december vorig jaar is er voor 405.000 euro aan cadeaubonnen verkocht. Al meer dan 55 procent werd ingeruild en meer dan 120 handelszaken hebben intussen klanten met bonnen ontvangen. Het gaat om evenveel winkels binnen als buiten winkelcentrum K.’ Zoals iedereen weet, hebben krantenjongens een broertje dood aan cijfers en sommigen wordt het zelfs zwart voor de ogen maar dat laten zij niet blijken. Er ontstijgt een instemmend gemompel aan de verzamelde meute en hier en daar is, tussen het haastig gekriebel door, zelfs een bewonderend ‘oh’ of ‘ah’ te horen. “Dat hebben we dan toch weer mooi geflikt”, denkt Maarten en kijkt zijn publiek priemend aan. Om te vervolgen met: ‘Dit is een voorbeeld van een mooie samenwerking en een goede verdeling van het succes tussen K en alle andere handelaars uit het centrum.’ Maarten voelt dat hij zijn toehoorders nu volledig in zijn hand heeft en besluit triomfantelijk met: ‘In een volgende fase van het project hopen we om alle handelaars een elektronisch toestel te bezorgen of een programma op hun computer om zelf de cadeaubonnen te kunnen ontwaarden. Zo zal het systeem nog een stuk vlotter verlopen voor zowel klant als winkelier.’ Waarop de krantenjongens zich, helemaal murw geslagen door zoveel welsprekendheid maar toch oneindig dankbaar voor de voorgesneden kopij, met hervonden moed op de aangeboden drankjes en versnaperingen storten.

Maar zijn die cadeaubonnen eigenlijk wel zo’n succes als Decramer, Vermoere en andere krantenjongens ons voorspiegelen? Eind december heette het dat er ‘meer dan 10.000’ van die bonnen waren verkocht. Hoeveel er tot nu toe verkocht zijn, weten we niet. De krantenjongen van dienst vraagt het ook niet. Ziet dat niet als zijn opdracht, wellicht. We kunnen wel met zekerheid stellen dat het aanvankelijke succes toch wat afgekalfd is. Anders waren er, aan het tempo van december, nu al meer dan 70.000 verkocht.

Op 11 februari schreef die andere coryfee van het lokale nieuws, Kris Vanhee, dat er ‘ondertussen ruim 19.000 cadeaubonnen de deur uit waren gegaan’. (zie http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=HI3662CB) Dat had hij toen van diezelfde centrummanager, Maarten Decramer, die hem ook nog toevertrouwde dat al die bonnen samen een bedrag van 245.000 euro vertegenwoordigden. Januari volgde dus duidelijk de trend van december. Sinds februari gaat het echter bergaf met de Kortrijkse cadeaubonnen. Tussen februari en eind mei (of misschien zelfs halfweg juni) werden er amper nog voor 160.000 euro cadeaubonnen verpatst: tot en met mei 405.000 euro, volgens Maarten Decramer, minus de 245.000 euro die hij eind januari telde. Dat komt op een gemiddelde tegenwaarde van amper nog 40.000 euro per maand. Of, aan een waarde van 10 en 15 euro per bon, tussen de 2666 en 4000 bonnen per maand. In kringen van centrummanagers en krantenjongens noemt men dat misschien een ‘schot in de roos’ en een ‘ groot succes’, marketingjongens en economisten neigen bij zo’n spectaculaire daling meer naar een ‘debacle’, een ‘flop’ of een ‘prematuur einde’.

De vergelijking tussen het artikel van 11 februari, van de hand van meester Vanhee, en dat van vandaag, van Freddy Vermoere (zie http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=OV3BMMMJ), leert nog enkele andere zaken. Zo vertegenwoordigden de 19.000 bonnen van Decramer in februari allemaal samen 245.000 euro. Of gemiddeld 12,894 euro per bon. Hoeveel bonnen er nu verkocht zijn weten we niet. Decramer vertelt het niet uit eigen beweging en Vermoere ‘vergat’ het te vragen. Als ze ongeveer dezelfde waarde vertegenwoordigen van de bonnen uit de periode december tot en met januari dan zouden dat er (405.000 – 245.000=) 160.000 euro gedeeld door 12,894 euro per bon is gelijk aan 12.408,87 bonnen moeten zijn. Gedeeld door 4 maanden zijn dat er dus 3102,21 per maand. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat er hier iemand staat te liegen over een ‘groot succes’. En het is niet Vanhee of Vermoere deze keer…..

In februari toeterde Decramer nog dat de verdeling van de bonnen 30/70 was. 30% buiten het Gouden Kalf en 70% in het Gouden Kalf. Van de voor 245.000 euro aangekochte bonnen was op dat ogenblik nog maar 65.000 euro verzilverd. 30% van die 65.000 of 19.500 euro ging dus naar handelaars in het werkingsgebied buiten het winkelcentrum en de rest – 45.500 euro – reven vooral de ketens in het winkelcentrum binnen. Vandaag vertelt Decramer dat ongeveer 55% van die 405.000 euro verkochte bonnen al werd verzilverd. Dat is 222.750 euro. Dat is mogelijk. Ik wil het zelfs niet betwisten. Decramer voegt er nu wel aan toe dat even veel winkels binnen als buiten het winkelcentrum van die bonnen hebben geïncasseerd. Een zo goed als waardeloos gegeven waar je bij plaatselijke journalisten echter wel mee wegkomt. Maarten is wel zo slim om geen bedragen te vermelden. En Vermoere vraagt er, wegens een chronische migraine of zoiets – in ieder geval iets die hem het denken belet –  natuurlijk niet om. Als we dezelfde verdeling van december-januari nemen dan zou dat betekenen dat tot nu toe de ketens die in het Gouden Kalf gevestigd zijn, 159.925 euro van die bonnen binnensleepten en 62.825 euro ging dan naar de handelaars buiten het koopcentrum. Nog volgens Maarten genoten zo’n 120 winkels van die bonnen, gelijk verdeeld over het winkelcentrum en daarbuiten. Even snel hoofdrekenen leert dat die 60 handelaars buiten het koopcentrum gemiddeld zo’n 1047 euro aan bonnen incasseerden. Op zes maanden! Dat is amper 174,51 euro per maand! En dat noemt Maarten een groot succes?!? Overigens waren er volgens Decramer in februari 150 deelnemende handelaars (van de meer dan 1000 in ‘zijn’ handelsdistrict). Nu blijken er slechts 120 (versie Decramer van juni) van die 150 – of meer dan 1000, zo je wil – een klein graantje van die cadeaubonnen mee te pikken. En de verkoop ervan lijkt nu zelfs op een regelrecht fiasco af te stevenen.

En dan nog iets: in februari zemelde Decramer al dat ‘op de planning in de nabije toekomst nog de verdere automatisering van het hele systeem staat, het online aankopen van de cadeaubonnen, het deactiveren van de bonnen door de handelaars zelf en een automatische terugbetaling van de bonnen aan de handelaars.’ Vier maanden later orakelt hij:‘In een volgende fase van het project hopen we om alle handelaars een elektronisch toestel te bezorgen of een programma op hun computer om zelf de cadeaubonnen te kunnen ontwaarden. Zo zal het systeem nog een stuk vlotter verlopen voor zowel klant als winkelier.’ Wie een beetje kan lezen – leesniveau derde leerjaar volstaat – weet: we staan vandaag geen stap verder dan toen. Enkel ‘beroepsjournalisten’ zijn in staat om dat niet op te merken……

Het lijkt mij hoog tijd voor een algemene vergadering van dat handelsdistrict. Waarbij men dure Maarten eens stevig op de vingers tikt. Op zijn minst. Vermoere en andere Vanhee’s kunnen zich ondertussen, in plaats van Sint-Maarten te aanbidden,  misschien eens onledig houden met een kleine bevraging onder de handelaars buiten het koopcentrum. Wat zij van die cadeaubonnen vinden en zo. Dan maken zij zich uiteindelijk toch nog een beetje nuttig.

Starlet forever.

Posted in Persweeën., Vlugschriften on 20/06/2011 by Pär Ongeluck

Ingevolge de perikelen met de EHEC-bacterie zijn de komkommers wat vroeg dit jaar. En zo komt het dat we vorige week op de weblog van Het Nieuwsblad niet minder dan 3 artikels over starlet Kimberley – die in de artikels soms ook wel eens ‘Kimberly’ wordt genoemd – door de strot geramd kregen. Alleen al bij Het Nieuwsblad spinden 3 ‘journalisten’ er garen van: SDB, MTM en Freddy Vermoere.

MTM opende de debatten met de opmerking dat het ‘Sterrenmeisje geen schadevergoeding meer eist’. Andere journalisten van de gesubsidieerde pers en media brachten dit ‘nieuws’ trouwens ook. Ik heb niet berekend wie hoeveel daar nu allemaal munt uit geslagen heeft, maar het zal in ieder geval niet gering zijn. MTM beëindigde zijn artikel vreemd genoeg met de mededeling dat ‘Kimberly zelf geen contact meer wil met de media’ en dat ‘wanneer ze sterrenvrij is, Kimberly wel een nieuwe tatoeage wil laten plaatsen, een die gaat van onder een van haar armen tot onder haar navel.’ MTM illustreert zijn artikel met niet minder dan vijf foto’s.

Als Kimberly zelf niet wil reageren dan vinden we wel iemand anders’, moet SBD gedacht hebben. En dus schreef hij een artikel over de tatoeëerder die het wicht van haar overtollige sterren verlost. Opnieuw met foto. ’s Anderendaags doet plaatselijk onderzoeksjournalist Freddy Vermoere dat nog eens over met een diepte-interview met de tatoeëerder en zijn vrouw. Vermoere illustreert zijn artikel met 2 foto’s. Eentje krijgt zelfs de suggestieve ondertitel ‘na 5 beurten’. Net als MTM beëindigt Vermoere zijn artikel met de boodschap dat ‘Kimberley zelf niet meer met de pers praat.’ En dat ‘zij ook deze keer liever niet wilde reageren.’

Er klopt iets niet in dit verhaal. Als het klopt dat Kimberl(e)y niet meer met de pers wil praten, dan zou je toch denken dat die jongens van de pers dat respecteren en het fatsoen hebben om het kind met rust te laten?!?  Maar doen ze dat ook? Integendeel, zelfs! Blijkbaar is hun honger naar sensatie en platvloers, goedkoop, geldgewin sterker dan hun normbesef. Kimberl(e)y is voor die journalisten publiek domein geworden en dus schrijven zij maar raak, met of zonder haar toestemming. De Raad voor de Journalistiek, die zichzelf graag als de bewaarder van de journalistieke deontologie ziet, zou hier een vette kluif aan kunnen hebben. In realiteit is die deontologie echter niet meer dan een holle frase, een heel dun laagje vernis, zo blijkt nu nog maar eens. Het is triest gesteld met de pers.

Zouden die foto’s van Kimberl(e)y trouwens wel met haar toestemming gebruikt zijn? Ik hoop voor haar van niet.


Even serieus nu. Even!

Posted in Persweeën., writers blog on 17/06/2011 by Pär Ongeluck

Een rechter bij het Hof van Beroep van Gent heeft het beslist: bloggers zijn een soort journalisten. Hij volgde daarmee de argumentatie van de advocaat van een blogger, die in eerste aanleg was veroordeeld wegens laster en eerroof en verklaarde het Hof onbevoegd in de haar voorgelegde zaak. Als bloggers een soort journalisten zijn kunnen ze wel misdrijven begaan maar moeten die door het Hof van Assisen worden berecht. In de praktijk komt dat in België echter heel zelden voor.

Tot nu toe werd enkel iemand die een perskaart heeft als journalist beschouwd. Kunnende lezen en schrijven is zelfs geen absolute voorwaarde, zo blijkt elke dag weer. Die perskaarten worden in Vlaanderen door twee organisaties uitgereikt: de Vlaamse Vereniging van Journalisten (VVJ) en de Vereniging van de Journalisten van de Periodieke Pers (VJPP). De VJPP verdedigt de belangen van de (beroeps)journalisten van de gespecialiseerde pers, terwijl de VVJ zich meer richt op de belangenverdediging van de journalisten van media van meer algemene strekking. Het belangrijkste om te onthouden is dat het allebei belangenverenigingen zijn. Een soort vakbonden, eigenlijk. Vanaf hun ontstaan zijn dat in wezen corporatistische organisaties die beslissen over wie wel en wie geen lid is. Het zou ons te ver leiden om nu dieper in te gaan op de voorwaarden om lid te worden, maar het lidmaatschap resulteert altijd in een lidkaart. In dit geval noemt men dat een perskaart. Die officiële perskaart opent nogal wat deuren: de geaccrediteerde journalist van de gesubsidieerde pers krijgt makkelijker toegang tot persconferenties, door de ordediensten afgezette zones, allerhande evenementen of welbepaalde informatie. Daarnaast biedt de officiële perskaart ook materiële voordelen, zoals gratis openbaar vervoer. En als dat nodig is ook een advocaat en fiscaal advies. Plus nog wat andere voordelen. Goedkoper tanken o.a.

De beroepsverenigingen van journalisten zijn niet zo gelukkig met de uitspraak van de rechter. Die tast namelijk hun soevereine macht aan. Zij beslissen liever zelf wie al dan niet bij de club hoort. De VVJ en VVJP hebben zichzelf ook altijd als dé bewaarders van persvrijheid, redactionele onafhankelijkheid en kwaliteitsvolle journalistiek gezien. Zo’n houding komt wel meer voor bij organisaties die binnen een bepaald domein de facto een alleenheerschappij hebben. Zie in dit verband ook de verschillende Orden (van advocaten, architecten, dokters, enzoverder). Na verloop van tijd zijn het allemaal instituties geworden, die enkel nog voor zichzelf bestaan en iedere voeling met het oorspronkelijke opzet (en vaak ook de leden) hebben verloren. Met de opkomst van het internet zijn er echter overal ter wereld bewegingen ontstaan van individuen of groepen die het niet eens zijn met de manier waarop informatie in de traditionele pers wordt gebracht. Vaak gebeurt dit via een blog, maar ook Twitter, YouTube en Facebook zijn ondertussen meer dan wat marginale alternatieven gebleken. Groot voordeel van deze nieuwe media is in ieder geval de snelheid van verspreiding. Wat blogs betreft komt daar vaak ook nog eens een bredere benadering bij. De rechter in Gent besefte dit allemaal ook en dus vond hij dat de blogger als een soort journalist moet beschouwd worden. Het is nog niet duidelijk wat dit voor gevolgen zal hebben voor de journalistenverenigingen maar werkloos blijven toezien kunnen ze mijn inziens toch niet. Zeker als ze eindelijk eens inzien dat die nieuwe media vaak zelfs veel beter en sneller informatie verspreiden dan de oude. Ofwel zullen ze de rangen nog beter sluiten en zo hun eigen graf delven ofwel zullen ze een regeling moeten uitwerken waarbij ze (sommige) bloggers ook echt als journalisten benaderen. Het zal mij benieuwen.