Archief voor februari, 2011

Het weze u gegund.

Posted in Vlugschriften, writers blog on 28/02/2011 by Pär Ongeluck

Het is de taak van de overheid om de bevolking te dienen. Dat kan zij op verschillende manieren doen. In de eerste plaats doet ze dat door met eigen materieel en personeel diensten aan te bieden. Soms beslist de overheid echter om beroep te doen op de expertise of de competenties van personen of bedrijven, vreemd aan de administratie en de eigen diensten.  Dat doet men bijvoorbeeld omdat men binnen de overheid niet over de geschikte machines of het gespecialiseerde personeel beschikt (bij wegenwerken, bouw van zwembaden, cultuurtempels enzoverder). Als de overheid een beroep wil doen op ‘externen’, dan bestaat er een hele batterij aan reglementen en procedures die ervoor moet zorgen dat de toewijzing van de opdracht een beetje netjes verloopt. De gunning is een voorbeeld van zo’n procedure.

Op de agenda van het schepencollege van 23 februari staat bij puntje 57 een voorbeeld van zo’n gunning:Kwalitatief onderzoek inzake cultuur in Kortrijk: gunning. Gunning.’ Erg verhelderend is dat niet maar ik neem aan dat het Schepencollege wel weet waarover het gaat. Er werd dus iets – een kwalitatief onderzoek inzake cultuur – aan iemand – niet nader genoemd – gegund. Aan wie weten we (nog) niet. Hoeveel het gaat kosten evenmin. Dat er zo’n ‘kwalitatief onderzoek inzake cultuur’ wordt gegund is overigens wel een beetje vreemd. Het moet zijn dat de stad Kortrijk zelf onvoldoende bekwaam personeel in dienst heeft om dat onderzoek uit te voeren. Een een regelrechte kaakslag voor de dienst Cultuur van de stad Kortrijk, eerlijk gezegd. En hoe moet Wim Vanseveren, de zo gelauwerde cultuurintendant van de stad Kortrijk, zich daarbij voelen? Altijd gedacht dat het ‘kwalitatief onderzoek naar cultuur in Kortrijk’ deel uitmaakte van zijn opdracht. Nu, ja, misschien zou dat wel wat veel gevraagd zijn van een halftijdse cultuurintendant, die het al zo druk heeft met de opmaak van een rapport dat hij, naar eigen zeggen, eind december klaar zou hebben….

Het minste wat je bij dit alles kunt zeggen is dat het (cultureel) beleid in Kortrijk niet de indruk wekt erg samenhangend te zijn. Een zootje, eigenlijk.

Kennis van zaken.

Posted in Vlugschriften, writers blog on 26/02/2011 by Pär Ongeluck

Volgens misdaadjournalist Kris Vanhee heeft Vlaams Belanger Maarten Seynaeve de toelating gevraagd om, op kosten van de stad, een bijscholing te volgen over het lokaal integraal veiligheidsbeleid. Dat staat vandaag op de website van Het Nieuwsblad te lezen. Seynaeve wil die bijscholing, volgens eigen zeggen, volgen omwille van het cameradossier in Kortrijk. Hij wil daar met kennis van zaken over kunnen spreken, zegt hij. Het stadsbestuur zou ook bereid zijn om andere gemeenteraadsleden diezelfde mogelijkheid aan te bieden.

Wat Seynaeve zegt is heel belangrijk: hij wil ‘met kennis van zaken over het cameradossier kunnen (mee)praten’. Dat siert hem. Het betekent ook dat hij toegeeft dat hij die noodzakelijke kennis op dit ogenblik niet bezit. Net als al die andere gemeenteraadsleden die, niet gehinderd door enige kennis van zaken, toch beslisten om Kortrijk met camera’s te bezaaien. De omgekeerde wereld, eigenlijk. Normaal doet men eerst kennis op om daarna met kennis van zaken tot een goed onderbouwd besluit te komen. In de innovatieve stad Kortrijk doet men het juist omgekeerd. Vreemd, toch? Of toch weer niet?

Periodieke onthouding.

Posted in Vlugschriften on 23/02/2011 by Pär Ongeluck

Met uitzondering van de maand augustus is er iedere maand een zitting van de gemeenteraad. Op die gemeenteraad worden de verkozen vertegenwoordigers van het volk verondersteld te debatteren en beslissen over zaken van gemeentelijk belang. In totaal zijn er 11 vergaderingen, waarop de 41 uitverkorenen aanwezig kunnen zijn. Een voltallige gemeenteraad komt in Kortrijk echter NOOIT voor. Ergens is dat ook begrijpelijk. Op 41 leden is er altijd wel eentje ziek, op vakantie of nog iets anders. In Kortrijk valt het wel net iets te vaak voor om nog normaal te kunnen noemen. Op de 11 vergaderingen telde ik in 2010 niet minder dan 67 afwezigheden. Dat is 14,85%. Nu zijn de meeste raadsleden eigenlijk best wel brave jongens en meisjes die er een erezaak van maken altijd op post te zijn (en hun zitpenning op te strijken). Maar zoals in iedere organisatie zijn er enkele rotte appels die de boel verzieken. De kampioenen van de afwezigheden zijn ook niet de minsten. Zo is er ene Stefaan De Clerck die het presteert om 6 van de 11 keer NIET op te dagen. Stefaan De Clerck is de man die van zichzelf beweert dat hij ‘Kortrijk nooit in de steek laat’…. Stefaan is echter maar klein bier, vergeleken bij de abstinent par excellence, Vincent Van Quickenborne. Tussen het twitteren door vond deze man slechts drie keer de tijd om de gemeenteraad te volgen! En wat dan gedacht van Decaluwé? Die kwam ook slechts 6 keer opdagen. Even veel of weinig als schepen Bral. Raadsleden Jolie en Vanhoutte kwamen slechts 7 op de 11 keer. Samen zijn deze zes individuen verantwoordelijk voor 32 – of bijna de helft –  van alle afwezigheden. Dat zegt heel veel over hun betrokkenheid bij hun stad.

Volgend jaar in oktober zijn er opnieuw verkiezingen. Benieuwd wie er dan allemaal bovenaan de lijsten zal prijken om zo een gooi te doen naar de verlenging van zijn of haar mandaat? Juist!

Naschrift: enkele kritische lezers merken op dat ik enkel de aanwezigen bij de aanvang van de zitting geteld heb. Dat klopt. Ik heb gewoon de aanwezigheden, afwezigheden en verontschuldigingen geteld die als dusdanig in het verslag van de gemeenteraad staan vermeld. Diezelfde lezers wijzen mij erop dat De Clerck, de dagen dat hij al eens komt, de zitting vaak vroegtijdig verlaat. Een gewoonte die ook Decaluwé niet vreemd is. Voor de volledigheid ook nog even vermelden dat er door de raadsleden die wel aanwezig zijn er een hoge mate van lethargie wordt tentoongespreid. Lethargie die zich o.a. uit in de ontwikkeling van activiteiten die niets met de gemeenteraad te maken hebben. De desinteresse van veel van die gemeenteraadsleden uit zich verder ook in de mate waarin zij tussenkomen of vragen stellen. Voor de meesten is dat zelden of nooit. Het is inderdaad nog veel droeviger gesteld met de de motivatie van de gemeenteraadsleden dan men op basis van de afwezigheidscijfers zou vermoeden.

De pot en de ketel.

Posted in Persweeën., Vlugschriften on 22/02/2011 by Pär Ongeluck

Op de website van Het Nieuwsblad staat vandaag een artikeltje van de hand van schrijvende huurschuur, Kris Vanhee, over een fout op de website van de stad Kortrijk. Op die webstek staat een bericht over de informatievergadering van de intercommunale Vliegveld Kortrijk-Wevelgem van vanavond. Oorspronkelijk stond daarin een verwijzing naar een website die, o, ironie, nogal hard tegen het vliegveld gekant is. Kortrijkwatcher had die blunder de dag voordien al op zijn blog wereldkundig gemaakt. Ondertussen had de webstekbeheerder van de stad Kortrijk het bericht trouwens al aangepast, waardoor de nieuwswaarde van het bericht van Vanhee al helemaal tot nul werd herleid. De titel van het artikel van Vanhee klopt overigens ook al niet. Vanhee schrijft ‘Vliegveld van Wevelgem promoot zich met verkeerde website’ maar eigenlijk is het de steller van het artikel op de website van de stad Kortrijk die de blunder beging. Zelfs netjes overschrijven is voor Vanhee al te hoog gegrepen. Scherpzinnigheid is niet meteen de grootste kwaliteit van onze pers, zoals dit voorval nog maar eens aantoont. Integendeel. De plaatselijke krantenjongens zouden beter eens de hand in eigen boezem steken: de helft van hun berichtgeving bestaat uit onjuistheden en halve waarheden. De andere helft is het lezen niet eens waard.

Prostitutie in Kortrijk.

Posted in Kortrijkse zendelingen, Persweeën., Vlugschriften on 21/02/2011 by Pär Ongeluck

Dat de eerbiedwaardige senator Vincent Van Quickenborne geen gelegenheid onverlet laat om in de belangstelling te komen is een bekend feit. Zo maakt hij vandaag, via de plaatselijke courtisane, Kris Vanhee, wereldkundig dat zijn tienduizendste twitteraar een Nederlander is. Een volstrekt onnozele boodschap die wel aantoont waar onze beleidsmakers werkelijk mee bezig zijn en hoe laag de pers van deze stad wel gevallen is.

Een scheet in een netzak.

Posted in Vlugschriften, writers blog with tags , on 20/02/2011 by Pär Ongeluck

Het zo gelauwerde Safe Party Zone label van de stad Kortrijk is in de praktijk onwerkbaar, een sof, een maat voor niets. Dat bleek ook aan de ingang van de XPO toen daar vorig weekend Dame Rouge werd georganiseerd. Wie vroeg genoeg kwam moest zijn identiteitskaart tonen. Die werd vervolgens gescand en na de scan mocht die (eventueel) binnen. Omdat mensen kuddedieren zijn en er een hoop op hetzelfde moment naar binnen wilden, werd de rij wachtenden almaar langer. Tot de druk zo groot werd dat, om ongelukken te voorkomen, het systeem wijselijk opzij werd geschoven en iedereen met een kaartje meteen binnengelaten. Binnen werd overigens een aardig robbertje gevochten.

In de plaatselijke pers lees je daar allemaal niets over. Vreemd. Of, voor wie het schrijvend heir van deze stad wat kent, toch weer niet zo vreemd.

Misschien weet de plaatselijke pers het niet eens. Dan schort er iets aan hun informatiegaring.

Misschien willen onze persjongens- en meisjes het ook niet eens weten.

Of misschien weten ze het wel maar weigeren ze erover te schrijven. Onder druk van het stadsbestuur, politie of uit zelfcensuur, maakt in feite weinig uit.

Het maakt in ieder geval duidelijk dat de plaatselijke pers niet functioneert zoals je dat van de pers zou mogen verwachten. En dat stemt tot nadenken.

Licht misplaatste euforie.

Posted in Cijfers en Letters., Het Gouden Kalf, writers blog with tags , , , , on 17/02/2011 by Pär Ongeluck

Vorige week deed de VDAB nogal euforisch over het feit dat er in januari, in Vlaanderen,  maar liefst 28,9% meer werkaanbiedingen waren dan in dezelfde maand in 2010. Dat is inderdaad een positief geluid en duidt er op dat de economie zich een beetje herstelt van de kredietcrisis van 2008. Meer werkaanbod betekent namelijk dat er meer geproduceerd, meer vervoerd, meer verkocht moet worden. Deze evolutie tekent zich over heel Vlaanderen af, aldus de VDAB.

Meer werkaanbod betekent in principe ook minder werkloosheid. En, inderdaad, in januari 2011 is de werkloosheid ten opzichte van januari 2010 in Vlaanderen met 5,2% gedaald. Ook hier is er sprake van regionale verschillen. De regio’s Kortrijk en Hasselt ‘scoren’ het best met respectievelijk 11,4% en 8,9% werklozen minder.

Uiteraard is dat allemaal positief nieuws maar toch zou ik – vooral bij de regionale cijfers – enkele kanttekeningen willen plaatsen. De meer gedetailleerde tabellen, per arrondissement,  vertellen iets meer over hoe het in de regio werkelijk gaat. Een tabel maakt het iets duidelijker.

jan/10 mrt/10 jun/10 sep/10 dec/10 jan/11 %
Brugge 7809 7181 6498 7160 7048 7295 6,58
Diksmuide 1133 1028 985 1065 1027 1006 11,21
Ieper 2973 2808 2731 2938 2738 2667 10,29
Kortrijk 8576 8149 7851 8364 7628 7650 10,80
Oostende 6065 5834 5305 5640 5715 5936 2,13
Roeselare 3513 3288 3170 3433 3033 3064 12,78
Tielt 1729 1638 1556 1760 1572 1530 11,51
Veurne 1937 1756 1493 1672 1703 1833 5,37

Het arrondissement Kortrijk doet het dus uitstekend, wat de werkloosheid betreft. Iets minder goed dan Diksmuide, Roeselare en Tielt, maar toch. Om een preciezer beeld van de werkloosheid te krijgen is het altijd interessant eens te kijken naar de evolutie binnen de verschillende beroepsgroepen.  Net zoals in de rest van Vlaanderen situeert de grootste daling zich in Kortrijk bij de ‘andere bureaubedienden’, bouwvakkers en magazijniers. Daarnaast is er ook een daling bij de transportarbeiders, de textielarbeiders en metaalbewerkers. Niet meteen het soort mensen dat je in een koopcentrum als het Gouden Kalf terugvindt, me dunkt. Maar dat is al lang geen nieuws meer. Zoals iedereen met een beetje gezond verstand ondertussen wel weet, vreet een koopcentrum meer aan de tewerkstelling dan dat het er creëert. Alleen de rabiate voorstanders van het Gouden Kalf blijven dat nog ontkennen. Of dat gebeurt uit duister eigenbelang of uit pure domheid is niet helemaal duidelijk. Het kan ook een combinatie van beide zijn.

Omdat de VDAB zo lyrisch deed over de werkaanbiedingen van januari loont het de moeite om die cijfers van naderbij te bekijken. Vooral de regionale cijfers, dan. Uit de cijfers van de VDAB blijkt dat er in Vlaanderen een stijging van het aantal werkaanbiedingen met maar liefst 28,9% ten opzichte van januari vorig jaar te noteren viel. Dat is uiteraard een verheugende vaststelling. Die stijging is echter niet overal even groot. Bekijken we het per provincie dan bengelt West-Vlaanderen helemaal onderaan met ‘slechts’ 20%. En binnen de provincie doet de regio Kortrijk-Roeselare het nog eens slechtst van allemaal met een schamele 2,4%. Nog meer in detail? In het arrondissement Kortrijk is er zelfs een daling van het werkaanbod! Een daling die dan nog vooral te wijten is aan een scherpe daling van het aantal werkaanbiedingen voor de stad Kortrijk, de stad waar het Gouden Kalf is gevestigd….. Dat schaarse werkaanbod, in combinatie met een vrij scherpe daling van de werkloosheid, toont aan dat Kortrijkenaren vooral werk BUITEN Kortrijk vinden. Op termijn doet dat hen er misschien zelfs toe besluiten om Kortrijk dan maar helemaal achter zich te laten en te verhuizen.