Archief voor maart, 2010

Angst voor de barbaren!*

Posted in Persweeën., writers blog on 24/03/2010 by Pär Ongeluck

Isbells

Na een ongetwijfeld succesvolle doortocht in de cultuurtempels van Leffinge (3 april), Ieper (23 april) en Ardooie (7 mei) zakt de muzikale sensatie ‘Isbells’ op 9 mei eindelijk ook voor een optreden naar Kortrijk af. Hou die datum in ieder geval vrij want het schijnt meer dan de moeite te zijn.

Ten behoeve van mij en andere cultuurbarbaren staat er op de website van de stad Kortrijk een introductie. Niet dat je er iets wijzer van wordt. Integendeel, zelfs. Na lezing van dat artikel wist ik meteen weer wat mij in mijn culturele ontwikkeling fnuikt: de manier waarop cultuur wordt verpakt. Lees even mee:

‘Afsluiter van Arte Libre Deluxe deze maal is Isbells, alweer een beloftevolle Belgische band die zich perfect het intussen legendarisch “Duyster – merk” laat aanmeten. Hun songs doen denken aan Bon Iver, een vleugje Wiliam Fitzsimmons en een snuifje The Low Anthem. Hun debuutplaat werd door de vaderlandse pers lovend onthaald. (zie oa Rifraf, …) Intussen speelden ze zowat overal in Vlaanderen en hun passage op Eurosonic is ook daar blijven nazinderen. Dé hype van afgelopen najaar en nu voor het eerst in Kortrijk!’

Om bovenstaande tekst goed te begrijpen moet je een paar zaken weten. Om te beginnen bijvoorbeeld dat de genoemde Duyster een presentatrice van Studio Brussel is en al bij leven een legende. Zij is zo legendarisch dat haar radioprogramma tot een soort van keurmerk is verheven. Wie zoiets niet weet krijgt meteen al het label van culturele Neanderthaler opgespeld. Dat is geen fijn gevoel. Alsof dat nog niet erg genoeg is draait de de schrijver van het artikeltje het mes nog eens in de wonde rond en slaat je om de oren met ‘Bon Iver, een vleugje Wiliam Fitzsimmons en een snuifje The Low Anthem’. Het is duidelijk dat wie niet op de hoogte is van de verzamelde werken van deze groepen toch beter eerst gedurende lange tijd in een cultuurbad wordt onderdompeld – tot de verdrinkingsdood erop volgt, wellicht – en op het optreden van Isbells NIET WELKOM is. Dat is jammer want Isbells lijkt mij best wel leuk en verdient een veel breder publiek dan het tot nu toe heeft. De introductietekst zorgt er echter voor dat eventuele geïnteresseerden er zich wel voor hoeden een ticket voor het optreden van Isbells in Kortrijk aan te schaffen: je gaat als cultureel analfabeet toch niet tussen al die verheven ego’s staan?!? Als ze je al niet letterlijk buitengooien dan zorgt hun uiterst vervreemdend taalgebruik er wel voor dat je er niet eens aan durft te denken om binnen te stappen.

Silver Junkie

Isbells is niet de enige groep die op 9 mei naar Kortrijk komt. De groep krijgt tijdens Arte Libre Deluxe het gezelschap van ‘Silver Junkie’. Die wordt als volgt geïntroduceerd:

‘Silver Junkie, alias singer-songwriter Tino Biddeloo omringt zich met hoeden en wolven zoals Nik Phelps en brengt tederheid gehuld in een stem die je doet zinderen. Paul Pollman en Patrick De Schepper volstaan om bezwerend door te dringen in elk verhaal en Dee Verwatermeulen bromt de eindjes mooi aan elkaar. De sound sijpelt als de gloed van lavastroom doorheen de nummers. Een band die getuigt van joie de vivre en niet vies is van intensiteit en emotie.

Vanaf de eerste zin is het al meteen raak: ‘Silver Junkie, alias singer-songwriter Tino Biddeloo omringt zich met hoeden en wolven zoals Nik Phelps en brengt tederheid gehuld in een stem die je doet zinderen.’ Het zal wel aan mijn nuchtere zelf liggen maar ik weet echt niet wat ik mij hier bij moet voorstellen. Wat ik ervan begrijp is dat Silver Junkie een singer-songwriter is die tedere liedjes brengt. ‘Een stem die je doet zinderen’ lijkt mij iets dat zo persoonlijk is dat de rest van de wereld daar eigenlijk geen boodschap aan heeft. En wat de ‘hoeden en wolven zoals Nik Phelps’ ermee te maken hebben is mij helemaal een raadsel. Taalkundig is die zin trouwens niet erg duidelijk. Ik overloop even de verschillende mogelijkheden. Ofwel bedoelt de schrijver dat Tino Biddeloo doet zoals Nik Phelps: zich met hoeden en wolven omringen. Dat kan. Alleen zie ik daar niet meteen de zin en het nut van in. Ik snap niet wat die vermelding voor belang voor de muziek van Silver Junkie heeft, maar soit.  Het is onmiskenbaar een mogelijkheid. Dat staat buiten kijf. Waarom omringt hij zich eigenlijk niet met, laat ons zeggen, sjalen en poezen? Een stuk veiliger dan die wolven. Ter informatie van de schrijver van het artikel en van de lezer toch even vermelden dat Nik Phelps naast een vrouw ook een HOND heeft. Een West Highland Terrier, om precies te zijn. En dat is verre van een wolf! Tino Biddeloo zijnde zou ik ook niet zo opgezet zijn met de vergelijking met Nik Phelps (of om het even welke andere artiest). Een artiest doet zijn uiterste best om authenticiteit en originaliteit te claimen. ‘Doen als Nik Phelps’ laat juist het tegenovergestelde vermoeden, degradeert de artiest in kwestie tot een doorslagje van het origineel. Een tweede mogelijke uitleg voor die hoeden en wolven is dat Tino Biddeloo zich omringt met hoeden en mensen in wolfsgedaante zoals Nik Phelps er eentje is. Dat is niet echt vleiend voor Nik Phelps, me dunkt. Ook al ziet de man er niet echt florissant uit, zoiets zeg je gewoon niet. Of je zegt het misschien wel maar je schrijft het in ieder geval niet. Het is een mogelijkheid maar ook niet meer dan dat. Er is evenwel nog een derde uitleg! De schrijver van die krakkemikkige zin wilde dolgraag de uitdrukking ‘jonge wolven’ in zijn tekst gebruiken. Helaas voor hem – de schrijver – is Nik Phelps niet meteen een jonkie en dus laat hij het ‘jonge’ achterwege waardoor zijn zin compleet de mist ingaat. Dat komt wel meer voor bij mensen die teveel ineens willen vertellen en op verschillende gedachten hinken. Uiteindelijk raken ze in hun eigen woorden verstrikt en kramen ze onzin uit.

In de volgende paragraaf gaat de schrijver gepassioneerd verder met: ‘Silver Junkie is een ontmoeting tussen E.A. Poe, Baudelaire, Arthur Rimbaud, Tom Waits, Nick Cave, Astor Piazzola, en het (ver)beeldende werk van Egon Schiele, Jan Saudek  en David Lynch.’ Wie de pech heeft niet uit een gezin te komen waar tijdens het walking diner bij kaarslicht, of op lange winteravonden bij het knetterend haardvuur, over romantische literatuur, symbolistische poëzie, de ‘betere muziek’, het expressionisme in de beeldende kunst en het surrealisme in de film wordt gedebatteerd, haakt bij lezing van bovenstaande zin, voor het leven getraumatiseerd door teveel nonsens ineens, onherroepelijk af. E.A. Poe, Rimbaud en Baudelaire kunnen met enige zin voor relativiteit nog tijd- en geestesgenoten genoemd worden maar wat moet ik mij voorstellen bij een ontmoeting tussen AL deze beroemdheden? Zijn de teksten van Tom Waits ook maar enigszins vergelijkbaar met de verzen van Rimbaud? Of die van Baudelaire? E.A. Poe? Wat kan er ooit voortkomen uit de confrontatie van het fotografisch werk van Jan Saudek met de muziek van Astor Piazolla? Wat gebeurt er als er tijdens een liedje van Nick Cave een schilderij van Schiele getoond wordt? Waarom worden in dezelfde adem Verlaine, James Joyce en Robert Capa niet vermeld? Om er maar enkele te noemen. En is dat allemaal niet wat veel voor één arme Silver Junkie? Die man moet toch kapot gaan onder de verschrikkelijke last die hij op zijn schouders torst? Of wil de schrijver ons gewoon even tonen hoe ontwikkeld en vooral vol van zichzelf hij wel is? Waar hij wel in slaagt is dat de lezer zich na lezing van die ene zin nog minder waard acht dan het stof onder zijn schoenzolen. Con brio. Zo verheven het misselijk makende gedaas van de pseudo-intellectuele schrijver, zo onbetekenend en nietig de lezer zich voelt. Uiteindelijk rest de lezer niets anders dan een nagel en een koord.

En het is nog niet gedaan:‘In 2007 maakt hij zijn debuut met de EP ‘Midtown Walk’. Meteen een schot in het hart van de muziekliefhebber. Op zijn eerste full album, die (sic!) in het najaar van 2009 verschijnt, staan tal van ontdekkingen die naadloos aansluiten op eerdere smaakmakers. Sterker nog, hij neemt het een stap verder en voert kruisbestuivingen uit in gelaagdheid en dubbele bodems. Het niet streven naar de mooie afgelijnde perfectie geeft Silver Junkie alle authenticiteit die een echt artiest van dit niveau nodig heeft.’ De EP ‘Midtown Walk’ was misschien een schot in de roos, dat kan zeker. Een schot in het hart van de muziekliefhebber lijkt mij al veel minder gezond. Sterker nog: het is zelfs dodelijk! Wat ‘sterker nog, hij neemt het een stap verder en voert kruisbestuivingen uit in gelaagdheid en dubbele bodems.’ precies betekent weet ik niet. ‘het’ slaat in deze zin helemaal nergens op en ‘kruisbestuivingen uitvoeren in gelaagdheid en dubbel bodems’ klinkt dan misschien wel aardig maar inhoudelijk raakt het kant noch wal. Tenslotte kan de zin ‘het niet streven naar de mooie afgelijnde perfectie geeft Silver Junkie alle authenticiteit die een echt artiest van dit niveau nodig heeft.’ veel eenvoudiger en duidelijker. Wat er eigenlijk mee wordt bedoeld is dat Silver Junkie op zijn eerste volledige album qua stijl verder borduurt op zijn eerder uitgebrachte EP, Midtown Walk. Het zijn geen perfect afgewerkte nummers maar daardoor klinkt Silver Junkie ook een stuk rauwer en authentieker. Zo geformuleerd begrijpt iedereen het, denk ik. Ten behoeve van de schrijver ook nog even meegeven dat het eerste album van Silver Junkie ‘Streets & Boulevards’ heet. Dat ‘vergat’ hij wellicht te vermelden omdat hij nog al te zeer in de mist van zijn eigen, hoogverheven, persoontje verdwaald was. Of misschien schoof hij wel juist een opiumpijpje in het gezelschap van E.A. Poe!

Culturele inteelt

Wat mij in dit soort teksten vooral stoort is het hoogdravende taalgebruik. Het lijkt wel De Clerck voor jongeren: een hoop blitse en zo mogelijk onverstaanbare of zelfs onbestaande woorden na elkaar plaatsen om in feite niks wezenlijks te zeggen. Voor alles de (valse) indruk wekken dat men met een uiterst intelligent en beslagen iemand te maken heeft. Omdat het in de gecultiveerde kringen van Kortrijk zo vaak voorkomt begin ik stilaan te geloven dat dit geen toeval is maar een bewuste strategie. Een strategie die tot doel heeft ‘cultuur’ aan een klein groepje ‘uitverkorenen’ voor te behouden. Deze tekst is daar een uitstekend voorbeeld van: wie er niet in slaagt om de intellectuele masturbatie van de schrijver te vatten keert cultuur voorgoed de rug toe en krijgt de stempel ‘cultuurbarbaar’ opgespeld. Dat is bijzonder jammer voor de betrokken artiesten. Zij verdienen beter. Het is ook zo typisch Kortrijks om zichzelf tot een bepaalde elite te rekenen. Het is ook een fenomeen dat zich over heel het culturele landschap van Kortrijk heeft verspreid. Zo hokt ‘jong, creatief en alternatief Kortrijk’ – de ‘betere jongeren’, zeg maar – naar verluidt, samen op en rond de Vlasmarkt. Deze anonieme groep uitverkorenen eist via verschillende kanalen het alleenrecht op om creatief en alternatief te zijn. Je zal in Kortrijk maar creatief, alternatief en jong zijn en liever in de Burgemeester Reynaertstraat op café gaan! Geen kat die jou ernstig neemt! Nee, wie creatief, jong en alternatief is zit op de Vlasmarkt, zoveel is zeker. Bijgevolg is wie daar niet zit een cultuurbarbaar. Het lijkt ook bijna een wet van Meden en Perzen dat gelijkgestemden zich – uit angst voor een aanval van de barbaarse horden? – in een gesloten kaste verenigen en andersdenkenden uitsluiten. Dat is in feite culturele inteelt en daarom ook tot doodbloeden veroordeeld.

Tenslotte: wie na lezing van het artikel op de website van de stad niet spuugmisselijk werd van de bevoogdende houding van de schrijver of desondanks toch nog geïnteresseerd is maar zich liever ZELF een mening vormt over Silver Junkie kan dat op http://www.myspace.com/fiftydollarband. Wie eerst ZELF eens wil horen hoe Isbells klinkt surft naar http://www.myspace.com/theisbells.

* titel ontleend aan een boek van Tzvetan Todorov. Voor een goed begrip: ik heb het boek NIET gelezen!

Advertenties

Persmisdrijf.

Posted in Persweeën., writers blog on 20/03/2010 by Pär Ongeluck

Op 16 maart stond er in de kranten van de Standaardgroep een artikel van de hand van ene VKK over de verkrotting van een aantal panden in de Wijngaardstraat te Kortrijk. VKK berichtte in zijn stuk ‘Wrevel om speculatie met panden rond K’ over de affiches die op de ramen van de huizen met huisnummers 1, 4 en 9 van de Wijngaardstraat geplakt waren. Op het bericht van nummer 9 werd notaris Torelle uit Harelbeke als eigenaar genoemd.

Op 19 maart verschijnt er in de kranten van dezelfde groep een artikel met de titel ‘Anonieme affiches Wijngaardstraat werk van overijverige speculanten?’ De ondertitel van het stuk is ‘notaris Torelle onterecht in verband gebracht met ‘krot’. Het artikel begint met ‘de anonieme affichecampagne waarover wij in onze krant van 16 maart berichtten is – zoals bij anonieme acties wel vaker het geval is – onterecht en naast de kwestie’.

Los van de inhoud vormen deze 2 artikels samen een perfecte illustratie van hoe onze plaatselijke journalisten aan hun kopij komen. Dat gaat zo: op 15 maart, aan de toog van een niet nader genoemd café, laat een beschonken klant iets vallen over hoe storend hij die leegstand in de Wijngaardstraat wel vindt. En hij voegt er nog aan toe dat hij daar niet alleen in staat. Er is zelfs een affichecampagne die dat bewijst. Toevallig hoort VKK, een journalist van de Standaardgroep die vooral bekend staat voor zijn beklijvende reportages over botsende fietsers en de overlijdensberichten van woonachtigen, de klaagzang van de toogridder en hij trekt op onderzoek uit. Nu, ja, zo toevallig zal de aanwezigheid van VKK aldaar wel niet geweest zijn maar dat doet nu even niet ter zake. VKK ruikt namelijk een primeur en op de plaats delict aangekomen stelt hij vast dat zijn toogvriend gelijk heeft. Er hangen inderdaad affiches. Eén van die affiches – op nummer 9 – vermeldt zelfs met naam en toenaam de eigenaar van het krot: notaris Torelle uit Harelbeke. VKK wrijft zich in de handen. Eindelijk heeft hij eens iets waarmee hij zijn collega’s een neus kan zetten. Stiekem droomt hij al van interviews in de nationale media waarbij hij wordt ingeleid als ‘de gedreven onderzoeksjournaist KV uit K. die de onderste steen in een wereldomvattend schandaal van grondspeculatie bovenhaalde’. Snel nog wat omwonenden interviewen en de zegen van schepen Maddens vragen, denkt VKK, waarop hij, licht beneveld van euforie – en ook wel een beetje van de alcohol die hij tot zich genomen heeft – zich naar huis rept en begint te schrijven. Het resultaat stond op 16 maart in de krant.

De glorie van VKK was echter van korte duur want nog diezelfde dag belde notaris Torelle uit Harelbeke, ziedend van woede, de redactie van de krant op om zijn ongenoegen over de tendentieuze, ja, zelfs leugenachtige, berichtgeving te uiten. ‘Echte journalisten checken en dubbelchecken hun bronnen’, fulmineert hij. ‘Ik ben niet de eigenaar van het pand in de Wijngaardstraat nummer 9 maar de notaris van de eigenaar. Dat is helemaal niet hetzelfde! Ik eis een rechtzetting of anders stap ik naar de rechtbank!’ De hoofdredacteur van de krant schrikt zich een hoedje en geeft VKK meteen een uitbrander en de opdracht om een nieuw artikel te schrijven. Aldus geschiedde. Het resultaat is het artikel dat op 19 maart in de krant stond.

Wie dacht dat VKK zijn fenomenale journalistieke blunder grootmoedig zou toegeven heeft het verkeerd voor. VKK is namelijk uit ander (wrak)hout gesneden. ‘Geef je ongelijk nooit toe en als het even kan schuif je de schuld in andermans schoenen’, zo hadden ze hem op de avondcursus journalistiek geleerd. Dat is toevallig ook zowat het enige wat hij van die drie lessen heeft onthouden. En dus schrijft VKK in zijn tweede artikel dat ‘de anonieme affichecampagne waarover wij in onze krant van 16 maart berichtten is – zoals bij anonieme acties wel vaker het geval is – onterecht en naast de kwestie’. Hiermee probeert hij zichzelf van alle verantwoordelijkheid in verband met de foute berichtgeving te ontslaan. Als hij die mening toegedaan is – dat anonieme acties wel vaker onterecht en naast de kwestie zijn – waarom schreef hij dat niet meteen in zijn artikel van 16 maart?!? Het echte probleem is trouwens niet de anonimiteit van de bron maar de juistheid van de gegevens die de bron levert. En daar schort het bij VKK en andere journalisten in Kortrijk al te vaak aan: ze schrijven maar raak, evalueren hun bronnen niet. Daar zijn maar twee mogelijke oorzaken voor: domheid of luiheid. Of een combinatie van beide. Journalistiek is in Kortrijk – zoals VKK ten overvloede bewijst – afgegleden tot op het niveau van de veredelde dorpsroddel. Voor een goed begrip: een anonieme bron kan net zo goed de waarheid vertellen als een niet-anonieme. En omgekeerd. Zo worden er in verband met het Gouden Kalf bijvoorbeeld door niet-anonieme bronnen de grootste leugens verteld: over tewerkstelling, verkeer, bezoekersaantallen, veiligheid, vervuiling,…. Die bronnen worden in de pers gretig en kritiekloos geciteerd. Dat is nu juist het grootste probleem van onze plaatselijke pers: zij controleren hun bronnen nooit. Het bedroevende resultaat daarvan kan je dagelijks in je krant lezen.

PS: wie de originele artikels wil lezen doet er goed aan op de volledige titels te googlen. Om onverklaarbare redenen zijn beide artikels blijkbaar uit het Kortrijkse blogarchief van Het Nieuwsblad verdwenen. Toevallig? Of niet? Gelukkig heeft Google ze nog in cache!

De man die trager is dan zijn schaduw.

Posted in Kortrijkse zendelingen, Verkeer(d), writers blog with tags , , on 19/03/2010 by Pär Ongeluck
Het ontbreekt Kortrijk zeker niet aan beroemde stripfiguren. Wij hebben hier ter stede bvb. Cowboy Henk die voor veel geld staat te verkommeren op de rotonde in de Oudenaardsesteenweg. Daarnaast zag de striptekenaar Maurice De Bevere, de geestelijke vader van Lucky Luke, in Kortrijk het levenslicht. Lucky Luke, dat is die man die sneller schiet dan zijn schaduw. Er is echter nog een derde, minder bekende stripfiguur in ons midden. Eigenlijk meer een schertsfiguur: ene Stefaan, tegenwoordig klerk van justitie. ‘De man die trager is dan zijn schaduw’, noemen ze hem wel eens in de wandelgangen. De man die, naar eigen zeggen, ‘signalen goed opvangt en daar dan iets mee doet’. Hij vertelt er niet bij dat het signaal overduidelijk en niet te missen moet zijn en dat wat hij tenslotte doet misschien wel helemaal niets met het oorspronkelijke signaal te maken heeft; Zo is over hem een verhaal bekend waarin winkeliers van de stad waarvan hij burgemeester was, uit protest tegen de steeds verder schrijdende verloedering van de winkelstraten, de zwarte vlag uithingen. Dat was een duidelijk en niet te missen signaal, dachten zij. Eerder hadden zij al geprobeerd om het stadsbestuur tot krachtdadig optreden te verleiden door brieven te schrijven en vergaderingen te beleggen maar niets hielp. ‘Dan maar de grote middelen en de zwarte vlag uithangen’, dachten ze ten einde raad en inderdaad: negen jaar lang gebeurde er niets maar negen jaar na de zwarte vlaggen verrees er als oplossing voor al hun problemen uiteindelijk een gigantisch winkelcomplex aan hun voor- en achterdeur. Daar heeft Stefaan, de signaalvanger die ondertussen klerk van justitie geworden is, persoonlijk voor gezorgd!
In het licht van wat hierboven staat moet de lezer ook eens de moeite doen om het ‘projectoverzicht mobiliteit en infrastructuur 2009’ van de stad Kortrijk te bekijken. Meer bepaald punt 1.4 waar het gaat over de renovatie van straten. In dat hoofdstukje worden 5 straten genoemd: De Elfde Julilaan, de Graaf Boudewijn IX laan, de Koninklijkestraat, de Filips van den Elzaslaan en de Toekomsstraat. In 3 van die 5 straten zijn de werken ondertussen gestart of starten ze binnenkort. Enkel de Filips van den Elzaslaan en de Toekomststraat moeten nog even wachten. Meer zelfs: deze projecten werden niet weerhouden in het meerjarenplan 2007-2012. Dat is heel vreemd voor wie de toestand van het wegdek en de verkeerssituatie aldaar een beetje kent. Het probleem is trouwens niet nieuw want er was al sprake van een renovatie op het schepencollege van 21 september 2004! (onthou die datum!) Toen gunde het schepencollege al aan Snoeck en partners uit de Doorniksewijk 189 te Kortrijk een opdracht om de basisinformatie te verzamelen. Sindsdien is er in dit dossier niets meer gebeurd….. Naar het schijnt zijn ze nog altijd aan het verzamelen.

Over de Filips van de Elzaslaan en de Toekomststraat schrijft men in het ‘projectoverzicht mobiliteit en infrastructuur 2009’ van de stad Kortrijk dat ‘deze straat te veel comfort biedt voor de wagen en te weinig voor de zachte weggebruiker. Deze straat trekt daardoor te veel doorgaand verkeer aan. Dit verlaagt de kwaliteit van de straat.’ Die uitspraak is zonder meer corect maar valt m.i. niet te rijmen – is er zelfs volkomen in tegenspraak mee – met de beslissing om bij al te grote toevloed van verkeer in de Oudenaardsesteenweg richting het Gouden Kalf juist diezelfde Filips van den Elzaslaan en Toekomststraat als alternatieve route te gebruiken. Zie hieromtrent ook het verkeersgeleidingsysteem van Leleu. Tegelijkertijd met de heraanleg van de Filips van den Elzaslaan en de Toekomststraat zou trouwens ook de riolering vernieuwd worden. Althans, ‘zou’ want dat was de planning van het college van toenmalig burgemeester Stefaan en zijn schepenen in september 2004. Nu, 6 jaar later is er nog niks gebeurd. En voor 2012 zal er ook niets meer gebeuren want de heraanleg van deze straten werd in het meerjarenplan 2007-2012 niet weerhouden. Maar de bewoners noch de gebruikers van de Toekomststraat en de Filips van de Elzaslaan moeten daarom nu al meteen beginnen wanhopen. Stefaan heeft in 2004 ‘het signaal goed opgevangen en zal daar iets mee doen’. Ten vroegste in 2013, dus, als hij hetzelfde werkritme aanhoudt als met het signaal dat de winkeliers van Kortrijk hem in 2001 stuurden….. De echte (verborgen) strategie van Stefaan is echter van een heel andere orde: eerst de boel volledig laten verkommeren. Hoe slechter, hoe beter (voor hem). Om het even wat hij daarna doet zal dan op gejuich worden onthaald.

KVK noodlijdend? Larie en apekool!

Posted in Brood en spelen, De afrekening, Vlugschriften on 17/03/2010 by Pär Ongeluck

In een artikel in Het Nieuwsblad van vandaag worden alle geruchten die door niet zo welmenende, onsportieve heerschappen en andere vuile kwatongen hier ter stede – ik noem geen namen maar iedereen weet precies wie ik bedoel – betreffende de penibele, financiële situatie waarin onze stedelijke trots, KVK, zou verkeren, met één haal voorgoed naar het rijk der fabelen verwezen. Zou een ploeg die in slechte financiële papieren zit immers in staat zijn om de abonnees tegen inruil van hun oude abonnement zomaar drie van de vijf thuismatchen in play-off 1 cadeau te doen? Ik dacht het niet! (Het betreft de drie thuismatchen tegen Sint-Truiden, AA Gent en Zulte-Waregem of Standard. Voor de resterende matchen tegen Anderlecht en Club Brugge moet dan wel apart worden betaald. Tussen de 15 en de 30 euro. Het lijkt er een beetje op dat men voor die matchen eigenlijk liever geen supporters wil….). Om een idee te krijgen van de grootte van dit geschenk: stel dat KVK normaal 15 euro per match vraagt en dat er gemiddeld 8000 man op afkomt. Dat betekent voor die vijf matchen de ronde som van 600.000 euro. CVBA Kortrijk Voetbalt wil dat geld echter niet, dat is duidelijk. Daarom kiezen ze er vrijwillig voor om mogelijks 360.000 euro niet te innen. Die krijgen ze straks wel van stad Kortrijk, denken ze….. De regeling die men bij KVK voor deze play-off 1 getroffen heeft is op zijn minst toch bijzonder ondoorzichtig en warrig te noemen. Dan doen ze het in Sint-Truiden veel duidelijker en eenvoudiger: de abonnees betalen tussen de 60 en 120 euro voor die vijf thuismatchen. Punt. In Waregem kunnen de abonnees dan weer hun bestaande abonnement voor de eventuele play-off 1 verlengen voor prijzen tussen 28 en 60 euro. Privé-sponsor Euphony deed daar nog eens 25 euro af voor wie zich voor 12/03/2010 bij hen een telefoonabonnement aanschafte. Misschien een ideetje voor Foruminvest – een in Kortrijk niet zo bekende maar bijzonder gefortuneerde shirtsponsor van KVK – om de trouwe supporters ook eens een gelijkaardig cadeautje te doen?

Op het stadhuis en ten huize Bral slaakt men in ieder geval een zucht van opluchting. Het ‘dossier KVK’ dat op de vorige gemeenteraad voor zoveel ophef zorgde is hiermee definitief van de baan. KVK is financieel gezonder en sterker dan ooit tevoren!

Nog geen zwaluwen, nog geen lente.

Posted in Het Gouden Kalf, Persweeën., writers blog with tags , , , on 17/03/2010 by Pär Ongeluck

Een kleine oogst met uitspraken en reacties die de laatste dagen in verband met de opening van het Gouden Kalf in Het Nieuwsblad te lezen vielen. Zoals verwacht werd het Gouden Kalf na de openingsreceptie met bijzonder veel enthousiasme benaderd en de bijhorende superlatieven waren dan ook niet uit de lucht. Amper een paar dagen later lijken er echter al barsten in het geheel te komen en werden er al enkele licht kritische geluiden genoteerd. Dat is wel bijzonder snel maar als zelfs journalisten als VKK pogingen doen om kritische opmerkingen te formuleren dan moet er echt wel iets aan de hand zijn. Maar laten we beginnen bij het begin.

Volgens VKK werd het Gouden Kalf geopend door drie klanten, zijnde Karel Provoost, een gepensioneerde uit Kortrijk, ‘een meisje uit Alveringem’ en ‘een vrouw uit Nijlen’. Dat was toch wat er op 11 maart op de blog van Het Nieuwsblad stond. ’s Anderendaags bleken die twee anderen ook namen gekregen te hebben en bovendien verhuisd: Ann Hindrickx uit Antwerpen en Angela Debruyne uit Vlamertinge. ‘Wat is er ondertussen dan met ‘het meisje uit Alveringem’ en ‘de vrouw uit Nijlen’ gebeurd?’ zo vraagt een mens zich af. Hadden ze het te druk? Wilden ze misschien niet? Werden ze geweigerd wegens niet het juiste profiel? Te grote neus, te kleine tieten? Dit vergt een diepgravend onderzoek, dat mij, omwille van de menselijke dimensie van dit drama, op het lijf van VKK geschreven lijkt. Ik kijk in ieder geval nu al reikhalzend uit naar het resultaat van zijn grensverleggend onderzoek.

Bij de opening was er natuurlijk bijzonder veel aandacht voor het aantal bezoekers. Foruminvest heeft van bij de aanvang van het project altijd het cijfer 5 tot 6 miljoen bezoekers per jaar vooropgesteld. Dat is een pak volk. Gemiddeld een 15.000 tot 19.000 per dag. Dat is heeeeeeeel veel. Bij de opening waren de verwachtingen zelfs nog veel hoger gespannen. Toen circuleerde het aantal verwachte bezoekers tussen de 40.000 en 50.000 per dag. Werd dit aantal gehaald? Ik denk het niet. Voor alle veiligheid werkte het telsysteem van het Gouden Kalf toevallig niet die dagen en zijn we aangewezen op wat de promotoren zelf vertellen. Zoals iedereen weet zitten die niet om een grove leugen meer of minder verlegen.  Zo toevallig zal het niet geweest zijn dat het telsysteem nog niet werkte.

Als ik de foto’s van de openingsvierdaagse bekijk kan ik enkel vaststellen dat het alleen op zaterdagnamiddag behoorlijk tot zeer druk was. Voor de rest verre van een overrompeling. 40.000-50.000 bezoekers per dag in het openingsweekend? Misschien 40.000 tijdens de hele vierdaagse, dat wel, ja. De enige keer dat men de deuren heeft moeten sluiten omdat er teveel volk naar binnen wilde, was zaterdagnamiddag. Dat betekent dat toen het maximum van 11.000 bezoekers in het Gouden Kalf aanwezig was. Om een goed idee te krijgen van het aantal bezoekers is het interessant het cijfer van Saturn te bekijken. Tenslotte is dat de grote trekpleister van het winkelcentrum, naar het schijnt. Om vier uur in de namiddag waren daar op zaterdag 12.000 mensen op bezoek geweest. Natuurlijk gaat niet iedereen Saturn binnen maar er zijn ook genoeg mensen die 2 of meer keer dezelfde winkel binnen stappen. Zeker Saturn. Eerst eens alleen en dan nog eens met de vriendin of vrouw. Al bij al denk ik dat het cijfer van Saturn een vrij goed beeld geeft van het totaal aantal bezoekers. In ieder geval is het ook zo dat na vier uur in de namiddag de instroom van bezoekers lager wordt dan de uitstroom. Misschien zijn er dan nog zo’n 3000 bijgekomen. Dat zou het totaal dan op 15.000 brengen. Geen tienduizenden per dag zoals in sommige artikels stond geschreven. Verre van, zelfs. Dat wordt indirect ook aangetoond door het feit dat er enkel op zaterdag min of meer ernstige verkeershinder was. Zaterdag was een dag van misschien 15.000 bezoekers. Om aan 5.000.000 bezoekers te komen moeten er nog zo’n 332 zaterdagen bijkomen….. Zoveel zijn er volgens mijn kalender niet in een jaar…..

Al bij al vond ik de openingsvierdaagse, wat bezoekersaantallen betreft, zelfs ronduit ontgoochelend. Als er echt vele tienduizenden bezoekers waren dan had dat onvermijdelijk tot een grote verkeerschaos moeten leiden. 40.000 bezoekers dat betekent ongeveer 15.000 wagens. In heel Kortrijk zijn er nog geen 6000 parkeerplaatsen. Wat mij ook nog doet vermoeden dat er eigenlijk niet zoveel bezoekers waren is het feit dat ik nergens iets gelezen heb over overvolle parkings aan de rand van de stad. Vreemd. Volgens Het Nieuwsblad stonden de parkings Veemarkt en Schouwburg wel vol. Dat is niet zo uitzonderlijk; ook zonder het Gouden Kalf stonden die parkings op woensdagen en zaterdagen al behoorlijk vol (zie in dit verband ‘De Grote Gids’. Eind januari stonden, op een woensdagnamiddag, diezelfde parkings zo goed als vol.) Zelfs bij slechts 3000 extra wagens zouden alle parkings van Kortrijk normaal vol moeten staan. Dit kan er ook op wijzen dat het vooral Kortrijkenaren uit de buurt waren die het Gouden Kalf bezochten. En dagjesmensen uit de nabije omgeving die uit nieuwsgierigheid eens langskwamen. Maar daar overleeft een winkelcentrum niet op. Een winkelcentrum moet vooral kooplustigen hebben, geen kijklustigen. Volgens de politie kennen de Kortrijkenaren hun randparkings onvoldoende en is dat de reden dat die niet vol stonden met geparkeerde wagens. Een ietwat vreemde redenering; Kortrijkenaren die aan de rand moeten gaan parkeren….. Het Gouden Kalf moet het evenwel in de eerste plaats van de wijde omgeving hebben. Op Kortrijkenaren alleen kan het winkelcentrum niet overleven. Kortrijkenaren kennen hun randparkings wel degelijk maar konden het openingsweekend gratis met de bus komen, kennen de parkeermogelijkheden in de binnenstad ook veel beter en dus proberen ze eerst daar.  Bovendien zijn er toch ook een pak Kortrijkenaren die niet eens vervoer nodig hebben om naar het winkelcentrum af te zakken. Jammer genoeg heb ik nog nergens cijfers gezien van het gebruik van die gratis bussen die het stadsbestuur inlegde. Misschien houdt men die cijfers liever geheim? Nee, als er iemand de randparkings niet kent dan zijn het wel de bezoekers van buiten Kortrijk. Het grote probleem met die randparkings is dat mensen niet zo graag op een winderige parking ver buiten het centrum parkeren om zich daarna naar de bushalte te begeven, 5 of 10 minuten te wachten tot er een bus langskomt om tenslotte weer tien minuten later het winkelcentrum te bereiken. Na het bereiken van het winkelorgasme moeten zij dan weer aan een bushalte staan wachten tot er een bus stopt die hen naar hun parking buiten de stad terugbrengt. Eventueel gepakt en gezakt de bus opklauteren, afstappen en door weer en wind naar hun auto wandelen. Dat is allemaal veel te omslachtig en lastig voor de shoppingverslaafde. Die mentaliteit veranderen zal nog heel wat tijd en energie vergen, vrees ik. Dat mag echter geen enkel probleem vormen voor een ‘manager met het buikgevoel voor de regio’ die zelf in Zwevegem woont en beweert dat hij ‘zich daar goed voelt en daar alles bij de hand heeft en op vijf minuten op zijn werk staat’. Waarmee hij ongewild aangeeft dat hij eigenlijk geen enkele behoefte heeft aan een winkelcentrum in Kortrijk. Kortrijk is voor hem alleen maar de plaats waar hij werkt…… Voor de rest blijft hij ofwel in Zwevegem of gaat hij naar de kust.

Om het effect van het nieuwe winkelcentrum op de omgeving te evalueren trokken Kris Vanhee en co zowaar op onderzoek uit. Onder meer naar het Ring Shopping Kortrijk Noord en naar het Pand in Waregem. Op geen van beide plaatsen stelden zij een sterke daling van het aantal bezoekers vast. Dat is uiteraard goed nieuws voor die winkelcentra en duidt er misschien op dat het Gouden Kalf in dit openingsweekend vooral kijkers-prospecteurs trok en nog niet zoveel kopers. Voor hun aankopen trokken de meeste mensen misschien nog naar hun vertrouwde Ring Shopping of Pand. In de toekomst kan en zal dat waarschijnlijk veranderen en worden kijkers ook kopers. Dan zal men het effect van de aanwezigheid van het Gouden kalf waarschijnlijk wel goed voelen. Dominique Desmeytere reageert grootmoedig-positief reageren op die geruststellende eerste berichten uit de uiterwaarden van Kortrijk maar in zijn binnenste weet hij ook dat het budget van de consument per definitie beperkt is; dat er zich hoe dan ook een slag om de portemonnee van de consument uit de wijde omgeving aandient. Als die in het voordeel van het Gouden Kalf uitvalt dan moet die automatisch in het nadeel van de anderen uitdraaien, dat is zo klaar als klontje. De koek is nu eenmaal wat ze is en die moet nu, met de komst van het Gouden Kalf, anders verdeeld worden. Om dat te beseffen moet je echt geen manager zijn. Uit beleefdheid kan hij op dit ogenblik echter niet anders dan iedereen zijn plaatsje onder de zon te gunnen. Tenslotte is het Gouden Kalf de nieuwkomer en Desmeytere hoedt er zich wel voor de andere spelers op de markt te schofferen. Bijgevolg geeft hij een politiek antwoord en beweert hij ‘dat zij er geen belang bij hebben dat het elders slecht gaat en dat hij hoopt dat het de andere Kortrijkse handelaars goed gaat.’ Tja, hij kon toch moeilijk het omgekeerde beweren of de waarheid vertellen? Een beetje jammer ook dat Vanhee en co niet eens naar die winkels zijn geweest die heel direct en heel snel de concurrentie van winkels in het Gouden Kalf zullen voelen: electrozaken, bvb. De prijs van een artikel uit de H&M in het Ring shopping Kortrijk Noord vergelijken met die van de H&M in het Gouden Kalf, tenslotte,  is gewoon je reinste onzin, dat weet het kleinste kind. VKK deed het.

 Ik vind het hoe dan ook nu nog veel te vroeg om conclusies te trekken. Zeker niet naar mogelijke bezoekersaantallen en het al of niet welslagen van het project. Dit was pas het openingsweekend en het is niet meer dan normaal dat er in Kortrijk meer bezoekers dan gewoonlijk zijn. Juist omwille van die met veel bombarie aangekondigde opening had ik mij aan een ware belegering van het centrum van Kortrijk verwacht. Dat die er niet echt gekomen is voorspelt eigenlijk niet zo veel goeds. En dat Stefaan, de klerk van justitie, en Desmeytere, de manager van het Gouden Kalf  nu al opgelucht mogen ademhalen, zoals FV in Het Nieuwsblad schrijft, vind ik dan ook veel te kort door de bocht. Pas over enkele jaren zal blijken wat voor zegen of gesel heel deze onderneming voor Kortrijk is. Ik zie in dit openingsweekend in ieder geval geen enkele reden om nu al euforisch te doen. En Stefaan houdt best zijn adem wat in. Er is zo al genoeg luchtvervuiling.

Een ei op een kruiwagen en zeven hengsten ervoor.

Posted in Het Gouden Kalf, writers blog on 13/03/2010 by Pär Ongeluck

Zoals beloofd: het maandelijks overzicht van werk en werkloosheid in Kortrijk en omstreken. Vanaf 11 maart wordt dat dus anders en zou er in ieder geval een sterke daling van de werkloosheid in de streek merkbaar moeten zijn; 800 jobs is niet niks.  Volgens de laatste berichten in de media zouden die 800 jobs er ondertussen trouwens maar 700 meer zijn. Zelfs deze leugen kalft dus af!

De vraag naar werk.

Hieronder de absolute werkloosheidscijfers voor de stad Kortrijk, het arrondissement Kortrijk en de regio Kortrijk. Het is verheugend te kunnen vaststellen dat er globaal gezien een daling van de werkloosheid is. Uitgenomen in de stad Kortrijk zelf. Daar neemt de werkloosheid zelfs toe! Integendeel. stad Kortrijk hinkt achterop. De werkloosheidsgraad in de stad Kortrijk bedroeg eind februari 8,74 %. Dat is 0,01 % meer dan een maand geleden, maar wel 1,27 % meer dan een jaar voordien. Voor het arrondissement Kortrijk is de werkloosheidsgraad 6,48 %. Dit betekent ten opzichte van januari een daling met 0,05 % en tegenover februari 2009 een stijging met 0,77 %. De regio Kortrijk tenslotte heeft een werkloosheidsgraad van 5,64 % en ziet de werkloosheid de laatste maand met 0,04 % afnemen tegenover januari 2010 en ten opzichte van februari 2009 met 0,65 % toenemen. Stad Kortrijk doet het ten opzichte van februari 2009 dubbel zo slecht als de regio Kortrijk-Roeselare.

ALGEMEEN Stad Kortrijk Arrondissement Kortrijk Regio Kortrijk
06/2007 2155 6743 10729
12/2007 2168 6715 10818
03/2008 2048 6303 10191
12/2008 2355 7119 11469
03/2009 2595 7727 12552
11/2009 2758 8190 13116
12/2009 2969 8886 14315
01/2010 2928 8576 13818
02/2010 2930 8522 13715

In de bouwsector gaat het, zoals vorige maand al voorspeld, zowel in het arrondissement Kortrijk als in de regio Kortrijk, iets beter.

BOUWSECTOR Arrondissement Kortrijk Regio Kortrijk
06/2007 208 329
12/2007 239 348
03/2008 227 344
12/2008 302 435
03/2009 329 492
11/2009 342 516
12/2009 360 558
01/2010 382 574
02/2010 374 563

Ook bij de bedienden gaat het in Kortrijk iets beter. De verbetering is vooral toe te schrijven aan een daling van de werkloosheid in het arrondissement Kortrijk en veel minder aan een daling van de werkloosheid onder de bedienden in de stad Kortrijk. In de regio gaat het zelfs heel lichtjes achteruit.

BEDIENDEN Stad Kortrijk Arrondissement Kortrijk Regio Kortrijk
06/2007 861 2699 4361
12/2007 849 2668 4347
03/2008 787 2401 3944
12/2008 898 2632 4221
03/2009 962 2661 4376
11/2009 1098 3124 5020
12/2009 1165 3371 5440
01/2010 1130 3205 5143
02/2010 1125 3162 5145

Het aanbod van werk.

Naast de werkloosheidscijfers is het interessant om ook eens te kijken hoe het met het aanbod gesteld is. Als de werkloosheid daalt is het eigenlijk logisch dat zoiets o.a. te wijten is aan een uitbreiding van het aanbod. Eerst een algemeen overzicht van de werkaanbiedingen in respectievelijk de stad Kortrijk, het arrondissement Kortrijk, de regio Kortrijk-Roeselare en Vlaanderen.

Algemeen Kortrijk Arrondissement Regio Vlaanderen
December 2008 373 665 1416 16972
Januari 2009 555 958 1703 19985
December 2009 355 737 1388 15443
Januari 2010 645 1045 1971 19305
Februari 2010 442 921 1868 19094
         

In februari waren er 203 minder jobaanbiedingen in de stad Kortrijk dan in januari. In heel Vlaanderen waren er 211 minder jobaanbiedingen. Kortrijk is dus bijna op zijn eentje verantwoordelijk voor de daling van het volledige jobaanbod in heel Vlaanderen! Dit zou er kunnen op wijzen dat het veronderstelde effect van het Gouden Kalf alweer uitgewerkt is. Of, wat waarschijnlijker is, dat het Gouden Kalf eigenlijk niet voor bijkomende jobs zorgt omdat het grotendeels verschuivingen betreft en geen netto aanwervingen. Maar blijkbaar is dat een boodschap die niemand in Kortrijk WIL horen. Dit wordt nog duidelijker als men de cijfers van de twee belangrijkste beroepsgroepen in het Gouden Kalf nader bekijkt.

VERKOPERS Kortrijk Arrondissement Regio Vlaanderen
December 2008 20 47 89 1899
Januari 2009 48 71 117 2106
December 2009 69 96 175 2074
Januari 2010 98 139 237 2326
Februari 2010 85 117 228 2655

In Vlaanderen steeg in februari het jobaanbod voor verkopers voor de derde opeenvolgende maand. In Kortrijk, het arrondissement Kortrijk en de regio Kortrijk daalde het jobaanbod. De daling is relatief gezien het sterkst in de stad Kortrijk, de stad waar het Gouden Kalf gehuisvest is. Merkwaardig toch? Of, gezien alle leugens die er in verband met de tewerkstellingskansen in het Gouden Kalf verkocht worden, juist niet zo merkwaardig?

HORECA Kortrijk Arrondissement Regio Vlaanderen
December 2008 10 23 37 541
Januari 2009 14 32 43 737
December 2009 20 32 40 522
Januari 2010 16 45 74 848
Februari 2010 16 34 62 964

In de horeca ligt het iets anders. In de stad Kortrijk waren er even veel of even weinig jobaanbiedingen als in januari. In het arrondissement en de regio daalde het jobaanbod zelfs maar in Vlaanderen viel er toch een duidelijke stijging te noteren.

De cijfers van de maand maart zullen ons veel meer over een eventueel Gouden Kalf-effect kunnen vertellen. ALS het Gouden Kalf de beloften waarmaakt zou er, zeker wat de werkloosheid betreft, een duidelijke daling merkbaar moeten zijn in de regio Kortrijk. Langs de aanbodzijde kan het twee kanten op: als er netto-aanwervingen in het Gouden Kalf zijn gebeurd dan zal men waarschijnlijk een daling van het jobaanbod merken. Als de werkgevers in het Gouden Kalf vooral werknemers hebben weggekocht bij andere werkgevers dan zou men mogen verwachten dat die op zoek gaan naar nieuwe werknemers wat dan weer in een sterke toename van het jobaanbod zou moeten resulteren. Tenzij die werkgevers natuurlijk nu liever wat afwachten om tot vervanging en aanwerving over te gaan omdat ze nog niet weten welke impact het Gouden Kalf op hun omzet zal hebben. In dat geval zou de werkloosheid zelfs kunnen toenemen.

Schaamteloze arrogantie.

Posted in Het Gouden Kalf, Kortrijkse zendelingen, Persweeën., Vlugschriften on 13/03/2010 by Pär Ongeluck

Nog heel even terugkomen op een uitspraak van Stefaan,de klerk van justitie, die hij in Het Nieuwsblad, liet noteren. Zwelgend in zelfvoldaanheid oreert hij:

‘Weet je’, zegt De Clerck. ‘Toen ik in 2001 als burgemeester aan de slag ging, hingen de zwarte vlaggen uit bij de handelaars omdat het slecht ging met Kortrijk als winkelstad. Ik heb dat signaal goed opgepikt en wist dat er iets moest gebeuren om Kortrijk weer vooruit te helpen. Het embryonale idee van het winkelcentrum is uiteindelijk gegroeid tot wat het nu is.’

Zoals de man zelf verklaart hingen in 2001, op het ogenblik dat hij burgemeester werd, de zwarte vlaggen uit. Nog volgens zijn eigen verklaring ‘pikte hij dat signaal goed op en wist hij dat er iets moest gebeuren om Kortrijk vooruit te helpen’. ‘Beseft deze man eigenlijk wel goed wat hij vertelt?’, zo vraag ik mij af. En waarom slikken die journalisten dat allemaal? Het duurt uiteindelijk ook tot 2010 voor er werkelijk iets fundamenteel verandert. Dat is negen jaar. Op 9 jaar kan er heel wat gebeuren. Veel faillissementen bijvoorbeeld. En veel zelfstandigen die ergens anders hun geluk beproeven. Je kan en mag zelfstandigen geen negen jaar op oplossingen laten wachten, me dunkt. Dat is gewoon misdadig. Stefaan deed het wel en is er nog fier op ook! Want hij pikte een niet te missen signaal op en deed er iets mee. Jadadde! Wat er na die 9 jaar dan gebeurt is dan nog niet eens iets waarvan helemaal zeker is dat het een zegen zal blijken te zijn voor de Kortrijkse zelfstandigen. Ten behoeve van de journalisten: het idee van een winkelcentrum is ten vroegste in 2005 ontstaan. Dit betekent niets anders dan dat Stefaan tussen 2001 en 2005 dus helemaal niets deed. Integendeel: in zijn ziekelijke megalomanie deed hij zijn uiterste best om het leven van de zelfstandigen van ‘zijn’ stad zuur te maken. Stefaan staat met andere woorden schaamteloos te liegen, de waarheid ter meerdere glorie van zichzelf ongegeneerd te verdraaien. Het werkelijk trieste aan dit verhaal is dat hij ook nog eens echt gelooft wat hij zelf vertelt. Intriest, alles welbeschouwd. Waarom stellen die journalisten nooit eens die vragen?