Archief voor juli, 2009

In alle proximiteit: Stefaan, de klerk, is getrancheerd.

Posted in Kortrijkse zendelingen, Vlugschriften with tags , , , , on 29/07/2009 by Pär Ongeluck

Stefaan, de klerk van justitie, lijdt aan een ziekte die recent nog in een artikel in het vooraanstaand medisch vakblad the Lancet door de Indiase professor Nit Wit nader werd toegelicht. Het ziektebeeld kenmerkt zich door een voortdurende neiging om alledaagse zaken met niet-alledaagse woorden te omschrijven om zo bij de toehoorders verkeerdelijk de indruk te wekken dat men a) zelf een intelligent iemand is die b) verstandige dingen vertelt.  Deze, vooral voor de omgeving, uiterst vervelende aandoening, die enige verwantschap heeft met ASPS en pseudologia phantastica, komt bij advocaten en andere juridisch geschoolde onbenullen zo frequent voor dat er in de schoot van het FBZ zelfs een werkgroep werd opgericht om deze als beroepsziekte te erkennen. Gezien de wankele financiële toestand van het land kan dit evenwel nog even op zich laten wachten. Bovendien zijn de tegenstanders van dergelijke erkenning ervan overtuigd dat niet zozeer de patiënten als wel hun toehoorders de werkelijke slachtoffers zijn.

Een voorbeeld maakt het allemaal iets duidelijker.

Nog voor er van een helicoptersaga en andere gevallen van ‘escapisme’ sprake was, wist Stefaan, de gevierde demagoog van justitie, ons tijdens een interview op de nationale tv, met onverholen trots te melden dat hij justitie dichter bij het volk zou brengen. ‘Proximiteit’, zo luidt het nieuwe toverwoord, aldus de man.

Nu twijfel ik er geen ogenblik aan dat ‘proximiteit’ correct Nederlands is maar hoeveel van de rechtsonderhorigen hebben dit woord al eens eerder gehoord? En hoeveel van hen die het al eerder gehoord hebben, snappen ook wat hij ermee bedoelt? Stefaan gebruikt maar al te graag en al te vaak dure stadhuiswoorden omdat zoiets geleerd overkomt. Dan denkt de goegemeente: “o, wat een slimme man is dat toch!” Begrijpen doet niemand hem en dus móet hij wel slim zijn, is de onderliggende redenering. Om zijn aureool van intelligentie nog wat meer luister te geven had de man het even later, in datzelfde interview, over ‘trancheren’. Ongetwijfeld ook een correct Nederlands woord maar in de context van zijn betoog met zoveel dichterlijke vrijheid gebruikt dat enkel een professor in de linguïstiek ’s mans logica nog kon volgen. Geen journalist echter die daarover maalt. Soms vraag ik mij af of die journalisten wel luisteren naar wat hun geïnterviewde vertelt. Tot hun verdediging kan aangehaald worden dat luisteren naar iemand als Stefaan, de klerk van justitie, inderdaad een helse beproeving is, die niet tot geboeid luisteren uitnodigt.  Meestal knikke(bolle)n de semi-geïnteresseerde interviewers wat schaapachtig terwijl Stefaan zijn betoog verderzet.

In ieder geval bereikt Stefaan, de klerk van justitie, met zijn gekunstelde en hoogdravende taalgebruik, net het omgekeerde van wat hij ons wijsmaakt te willen bereiken: justitie dichter bij de mensen brengen. Zijn manier van communiceren is zo volkomen in tegenspraak met de inhoud van zijn boodschap dat er zelfs ernstige twijfels rijzen over de oprechtheid van zijn bedoelingen. Logopedie zou enig soelaas kunnen bieden, zoveel is zeker, maar mij lijkt de snelle aanwerving van een communicatiedeskundige minstens even onontbeerlijk.

Hoe ver staat het trouwens met die zo luid aangekondigde hervorming van justitie, waarvan de krijtlijnen nog voor het zomerreces zouden uitgetekend zijn?

Ah, ja,  Assisen wordt hervormd! De procedure ingekort, juryleden beter op hun taak voorbereid en hun besluiten – schuldig of niet – moeten in het vervolg – als gevolg van een veroordeling door Europa en niet op initiatief van de minister – gemotiveerd worden, hier en daar zijn er ook wat mogelijkheden (possibiliteiten, wellicht!) om zaken naar de correctionele rechtbank door te schuiven (correctionaliseren!) en nog enkele van die dingen meer, maar verder niks wezenlijks. Dat komt wel meer voor bij vooraf aangekondigde grote hervormingen, schijnt het.

Het is ook maar zeer de vraag of de beoogde vermindering van 27 naar 16 gerechtelijke arrondissementen – een tweede pijler van de Grote Hervorming – justitie zoveel dichter bij de bevolking zal brengen. Volgens Stefaan zou dit moeten resulteren in meer specialiseerde magistraten wat dan weer tijdswinst zou moeten opleveren. Let op het ‘zou’! Gemakshalve ‘vergeet’ Stefaan, de klerk van justitie echter dat schaalvergroting nog nooit iets dichter bij de mensen gebracht heeft. Eerder het tegendeel is waar: hoe groter de schaal en hoe hoger de specialisatie hoe verder van het volk. Dat juist een minister, gespecialiseerd in onduidelijkheid – zowel vormelijk als inhoudelijk – dergelijk voorstel formuleert mag niemand verwonderen.

Komkommertijd

Posted in De afrekening, Persweeën. on 23/07/2009 by Pär Ongeluck

Niettegenstaande de dokter mij uitdrukkelijk verboden heeft nog minderwaardige lectuur tot mij te nemen, werd het mij vorige week toch te machtig toen ik dd. 16 juli deze titel op de online versie van Het Nieuwsblad las: ‘De waarheid over het conclaaf van de Kortrijkse overheid in Knokke.’ Zeg nu zelf: wie zou bij het lezen van zo’n titel niet verlekkerd verder willen lezen? Zeker als je weet dat het artikel ondertekend werd door ene Kris Vanhee, notoir misdaadverslaggever van bovenvermelde krant. Er wordt in deze stad geen handtas vervreemd, geen caféruzie beslecht, geen fiets gestolen of Kris Vanhee was er bij en breng ons verslag uit alsof het allemaal vlak onder  zijn neus geschiedde. Dit resulteert doorgaans in pareltjes als ‘Diefstal in gebouw. In de Bissegemsestraat probeerden onbekenden vrijdagmorgen binnen te breken in een bedrijf, maar ze raakten verontrust en namen de vlucht.’ Of ook:  ‘Diefstal uit aanhangwagen. Een bestuurder uit Beerse, die zijn wagen aan het inladen was ter hoogte van de Main Room op Bouwcentrum Pottelberg, stelde vast dat een aantal zaken verdwenen waren. De dieven konden ongemerkt ontkomen.’ Grensverleggende journalistiek, voorwaar. Als een monument als Vanhee zich dan aan de politieke kuiperijen van het Kortrijkse stadsbestuur waagt, dan zijn de heren en dames politici gewaarschuwd: niets is heilig of veilig voor dit icoon van de misdaadjournalistiek en elke misstap zal voortaan met het fileermes – of desnoods de botte bijl – blootgelegd en ter beoordeling aan de vox populi worden voorgeschoteld. Dat het hem menens is mag blijken uit het artikel dat Vanhee schreef over de tweedaagse werkvergadering dat de Kortrijkse schepenen in Knokke doorbrachten. 2793 euro – eigenlijk een Habbekrats! – heeft dat de belastingbetaler gekost, zo weet het Schrijvend Geweten van Het Nieuwsblad ons te melden! Dat is de waarheid en niets dan de waarheid, zo helpe God Kris Vanhee. Geen vertogen woord over wat er die dagen zoal besproken en beslist geweest is, dat is waar, maar ook op dat punt heeft Vanhee misschien wel gelijk. Misschien werd er eenvoudigweg helemaal niets besproken! Dat gebeurt wel meer als je politici uit Kortrijk samenbrengt.

Dat er bij de plaatselijke correspondenten van Het Nieuwsblad een nieuwe wind waait blijkt ook uit een bijdrage van Freddy Vermoere, diezelfde dag. Freddy Vermoere wist ons namelijk te melden  dat de burgemeester, op eenvoudig verzoek van een inwoner van de stad Kortrijk, hem doodleuk de kostprijs van bovenvermeld conclaaf had doorgemaild. Dit zou er kunnen op wijzen dat er niet alleen bij de Kortrijkse krantenjongens een nieuwe wind waait maar dat men ook op het stadhuis resoluut kiest voor meer openheid. Dit opent vanzelfsprekend perspectieven voor door de wol geverfde onderzoeksjournalisten als Vanhee. Ik verwacht mij dan ook heel binnenkort aan verhelderende stukken van zijn hand over wat de werkelijke kostprijs voor de Kortrijkse belastingbetaler is van het Gouden Kalf bijvoorbeeld. Of van KVK. Of de vzw Habbekrats. Of de stedelijke subsidies aan restaurant del’Anno. Of….. Eén mailtje aan onze burgervader volstaat om het allemaal te weten te komen, Kris! Go for it!